Weken had
ik er naar uitgekeken en op zondag 31 maart was het dan zover.
Mijn deelname aan de 20ste Camtochten te Gooik. Meer bepaald de 50
km afstand.

De wekker ging vroeg af om 5 voor 5. Dat deed pijn. Mij onmiddellijk aangekleed
en daarna meteen clublid Karl Scheers opgebeld om te kijken of hij al goed
wakker was.
Warempel hij nam onmiddellijk de hoorn af! Dat is al eens anders geweest.
Gelukkig had ik alles van materiaal en kledij al van de dag ervoor klaargelegd
zodat ik al heel snel met de auto richting Karl kon vertrekken. Een nieuwe verrassing
stond mij tewachten.
Karl stond al aan de parking van Melrose Place klaar om mijn wagen in te
stappen.

Wij weg
richting Gooik via de binnenwegen. We passeerden achtereenvolgens Lippelo, Malderen,
Steenhuffel, Merchtem, Opwijk (Droeshout), Asse en Ternat vooraleer we daar
arriveerden. Toch bijna een uurtje rijden. Niet iets dat ik wekelijks doen,
maar voor een 50 km tocht doet een mens al iets meer moeite.

Kwart voor
7 zoiets komen we toe in Gooik. We moesten ondanks het vroege uur onze wagen
toch al enkele honderden meters verder van de startzaal parkeren. Maar als echte wandelaars zijnde kloegen we daar
niet over. Hoe meer meters hoe beter. We
schrijven ons in en bestellen een koffie om daarna tegen 7 uur stipt onze
wandeling aan te vatten.

Het wordt
al meteen duidelijk dat het geen vlakke wandeling zou worden. Dit gaat pijn
doen. Toch bij mij alleszins. Is het niet tijdens, dan al zeker daarna. Mijn
gedachten blijken profetie te zijn, maar daarover later meer.

Langsheen
onze tocht passeren we Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek, Lennik, Strijtem, Kattem,
Liedekerke, Iddergem, Okegem, Pamel, Neigem en uiteraard Gooik. Het parcours
was ronduit prachtig te noemen met wegeltjes, veldwegen en rustige binnenwegen.
Slechts af en toe diende een steenweg overgestoken te worden. We wandelden langsheen het kasteel van
Saffelberg, het Plattelandscentrum Paddenbroek, het Neigembos en te Gooik de
Oude en de Nieuwe Cam. Ook de molen van Kappitein Zeppos kwamen we onderweg
tegen in Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek (Roosdaal). Deze heet eigenlijk de
Hertboommolen.
Voor zij die er meer over willen te weten komen, hier volgt een link : http://www.trekkings.be/vip3olvlombeek.html.
Prachtige natuur waar we ook keken. Maar uiteraard een zeer zwaar heuvelachtig
parcours.
In het Neigembos te Bevingen (Ninove) kwamen de bosanemonen en boshyacinten al
piepen. Dat wordt eind april een alleen nog maar mooier schouwspel. Een goed
idee en minder druk dan het Hallerbos om eens naartoe te gaan.

Onderweg
zijn we uitgebreid gestopt – vooral Karl om foto’s te nemen – en ook op de
rustposten namen we onze tijd om wat te eten en te drinken. Zo hebben we een
adresje leren kennen in Gooik waar onze laatste rustpost na 42 km gelegen
was. Café den Haas. Hier volgt de link : https://www.toerismevlaamsbrabant.be/producten/eten-en-drinken/cafe-en-restaurant/caf-den-haas/index.html
Een adresje om te onthouden.

Ik zou nog
zoveel meer kunnen neertypen, maar dan wordt mijn tekstje te lang. Uit ervaring
weet ik dat het dan ook niet meer volledig gelezen wordt. De aandachtsspanne – of
is het gewoon te wijten aan een gebrek aan tijd – van de moderne mens is niet
meer zo lang.

Een dag na
de wandeling geniet ik nog na van stijfheid (maar het valt goed mee) en de
ontsteking van mijn zwakke rechtse knie (kraakbeenbeschadiging). Die knie is
het wel gewend van vlakke tochten te wandelen, maar geen Pajottenland. Een paar
dagen lichte ontstekingsremmers, ijs leggen en paardenbalsem smeren en het zal
weer snel opgelost zijn. Dat hopen we dan toch.
Kortom een mooie uitdagende wandeling die al bij al vlot verliep. De laatste 15
km kon ik de snelheid zelfs nog makkelijk verhogen. De pijntjes erna horen
erbij.

Hier nog de link naar mijn Strava activiteit : https://www.strava.com/activities/2255108072