Als derde en in principe laatste langeafstandsproject (na eerst Scherpenheuvel en vervolgens Oostakker) van dit jaar koos ik het bedevaartsoord Halle uit. Net zoals bij de eerste twee bedevaarten legde ik mijn kilometers af samen met mede-clublid Karl Scheers.
We zouden volgens Karl zijn planning uitkomen tussen de 46 en 50 km. Hij vroeg me of we niet eerst met de trein naar Halle konden gaan in plaats van van Puurs naar Halle. Een omgekeerde bedevaart met andere woorden. Dit omdat het toch al weer wat sneller donker wordt en je dan niet op het uurrooster van de trein moet letten. Nadeel was wel dat de eerste trein vanuit Willebroek pas om 7u07 vertrok, waardoor we maar om 8u30 onze tocht konden aanvatten.

Zonder oponthoud kwamen we aan in Halle, niet altijd evident met de NMBS. Het weer zag er goed uit, dit was ook zo voorspeld maar met het weerbericht weet je nooit. Wijle op weg. Na 1,5 km met passage over het kanaal en door de winkelstraat kwamen we toe bij de basiliek. Er was een misviering aan de gang waardoor ik niet binnen ben gegaan. Karl wou echter absoluut een foto maken van de zwarte madonna en ging stoutmoedig binnen.

Van Halle ging het naar Vlezenbeek via de Gaasbeeksesteenweg en vervolgens de Brabantsebaan. Een mooie kasseiweg met prachtige vergezichten. De heuvels lieten zich meteen voelen, het ging zeker geen vlakke wandeling worden dat wisten we op voorhand. We passeerden ook langs het kasteel van Gaasbeek, maar hielden er geen halt. De tocht zou al lang genoeg worden.
In Vlezenbeek hielden we onze eerste stop na 11 km. Een alcoholvrij biertje bracht verfrissing.
Een eerste van vele corona registraties in het logboek van een café viel ons ten deel.

Hup richting Ternat nu. Hiervoor moesten we verder rechtdoor wandelen en de drukke Ninoofsesteenweg passeren. Daarna linksaf richting Wambeek. In Ternat kwamen we aan na 22 km. Het was er echt niet om gepland dat dit opnieuw na 11 km was. We installeerden ons op de Grote Markt op het terras van café Windsor. Een echt pintje om het af te leren. De dreef waar de serie Thuis wordt opgenomen, bezochten we ook niet. Nochtans vlakbij, maar ja de extra kilometers he.

Na Ternat volgde Asse waar ik mij waagde aan een Ommegang biertje. Dit was na 28,5 km dus we hielden al na 6,5 km halt deze keer. Het moet niet altijd zo lang duren om je eens te verfrissen, zeker met het weer dat ondertussen zeer warm was geworden. Hydratatie is dan ook van groot belang. Karl had Sabine Appelmans gespot aan het tafeltje vlak naast ons.
Voor we Asse bereikten hadden we een zware weg afgelegd de Edingsesteenweg met name. Op en af en op en af en weer op. Er leek geen einde aan te komen. Maar het ging verrassend vlot.

Na Asse trokken we richting Steenhuffel. Dit deden we via Mollem en Merchtem. Eerst passeerden we het autorij-examencentrum (een hele mond vol). Aangekomen bij de kerk van Mollem zette ik mijn Komoot app op om toch wat natuurwegjes in te lassen. Deze waren korter dan via de autowegen. Voordien hadden we altijd langs autowegen gewandeld. Maar de vergezichten waren wel telkens mooi geweest. Nu zaten we even midden in de natuur en volgden we wandelwegjes langsheen de Grote Molenbeek. Na 42 km konden we ons opnieuw neervlijen te Steenhuffel. We wandelden dus 13,5 km zonder stoppen. Ik genoot opnieuw van een pintje in café ’t Concept. Zeer welgekomen.

Dan via Malderen naar Lippelo onze laatste rustpost op 49 km. We passeerden supermarkt Magda en Lippelo bos alvorens we aankwamen in het centrum van Lippelo. Daar moesten we zeer lang wachten op onze drank in het cafeetje daar aan de kerk. Een alcoholvrij biertje deed dat leed snel vergeten. Het wachten bracht ons echter wel in tijdsnood.

Het lukte ons evenwel nog net om “voor den donkeren thuis” te zijn. 5 km scheidden ons nog van Puurs centrum. Toen we over de Dendermondsesteenweg trokken kwamen er vele luchtballons in ons vizier. Karl kon zijn vogeltje natuurlijk niet bedwingen en fotografeerde dat het een lust was. We liepen langs de autobaan naar Liezele dorp om de weg wat in te korten. Want we kwamen uiteindelijk aan rond 19u30 na 54 km en net geen 300 hoogtemeters. Dus niet de geplande 46 tot 50 km. Aan de Palingstraat scheidden de wegen van Karl en mezelf. Karl ging hem een goed pak friet halen en ik ging met mijn vrouw Marleen een spaghetti eten in de Minerva. Zij kwam mij ophalen in Puurs om terug in Willebroek te geraken.
Te voet had ik het ook nog gekund, maar niet meer voor den donker. Weer een wandelervaring rijker kroop ik moe maar voldaan onder de lakens voor een goede nachtrust.