De wekker gezet om 3u30. Nooit eerder stond ik zo vroeg op om een wandeling te maken.
Maar deze keer ging ik een tocht van 100 km aanvatten. Dus zo vroeg mogelijk uit de veren om zo lang mogelijk in het daglicht te kunnen wandelen. Het was bovendien de op 2 na langste dag van het jaar.
Mijn wandelpartner voor de dag was clublid Karl Scheers. Normaal wandelden we vandaag de Nacht Van Vlaanderen, maar om de wel gekende reden kon dit zowel dit als vorig jaar niet doorgaan.
Het zou voor mij mijn eerste 100 km worden, als ik het zou halen. Want mijn langste afstand tot dusver was 58 km.

Om 4u36 vingen we onze tocht aan in de Palingstraat. We maakten een grote lus richting de Temse brug en weer terug. We passeerden eerst het Fort van Liezele waar de vogeltjes druk aan het fluiten waren. Ook de kikkers gingen weer van kikkerbil in hun paarseizoen. Vele beestjes gezien en gehoord tijdens de tocht. Wandelen met oortjes en muziek luisteren nee dat doen we niet. Ook voor de veiligheid uiteraard.
Na het fort ging het richting de dijk van Ruisbroek tot aan Temse en via Bornem weer terug. De cafés waren spijtig genoeg nog niet open want het was nog net geen 9 u ’s morgens.
Na 28,5 km namen we een eerste rustpauze bij Karl thuis. Tot dan geen zon te zien. Ideaal voor mij. Een eerste kousenwissel diende zich aan. De voeten en schoenen werden tevens ingesmeerd met talk.

Ook tijdens de tweede lus van 21.5 richting Opdorp en terug bleef de zon verborgen achter de wolken. Rustpost na 39 km in De Madelon te Opdorp met een Estaminet 0,0. Tijdens de lus terug kreeg de boer zijn koeien niet meer van de wei. Hij vroeg ons te wachten, want hij had heel de straat geblokkeerd met zijn voertuig. We antwoorden dat we 100 km aan het wandelen waren. Hij zei waar is dat goed voor? Uiteraard wachtten we niet met nog een hele afstand voor de boeg. Ze bleven maar sukkelen om hun koeien de wei af te krijgen. We kropen achter het voertuig over een stuk ijzer dat ons de weg versperde. Meteen wat gymnastiek ook gehad.

De derde lus van 21 km ging richting de kaai van Sint-Amands en weer terug naar Karl thuis.
Na 57 km hielden we halt in cafe De Waggel Sint-Amands. Nog een marathon te gaan. De Leffe 0,0 met een portie nootjes gaven ons weer kracht.
We besloten de resterende 14 km van de lus in een stuk af te werken tot Karl thuis. In het gazettenwinkeltje te Branst aan de kerk kochten we een verfrissend drankje om onderwe g te nuttigen. Blijven drinken is de boodschap tijdens een lange wandeltocht. En blijven eten ook uiteraard. Op 71 km wisselde ik voor een tweede keer van kousen.
Vanaf dan besloten we kleinere lussen te doen zodat we regelmatiger zouden kunnen stoppen.

Na een lusje van 7,5 km naar Oppuurs en terug dronken we iets in De Kol. Een Bitburger 0,00 bracht verfrissing. We werden getrakteerd door de uitbaters voor onze dan reeds afgelegde 78,5 kilometers. Waarvoor grote dank. Clublid Francis was daar ook en kwam even gedag zetten en ons motiveren.

Hierna deden we nog een lus van 8,5 km naar Liezele en terug om weer de Kol te bereiken. Opnieuw een Bitburger 0,00 om de dorst te lessen. We zitten nu op 87 km.
Echter het begint te regenen en Karl beslist om te stoppen. Hij had dit de morgen zelf al aangegeven dat hij niet in de regen wilde wandelen. Even goede vrienden Karl hoeft niets meer te bewijzen en wilde zijn voeten niet kapot lopen.

Omdat ik mij nog goed voelde en de 100 km afstand nu wel heel erg dichtbij was besloot ik toch alleen verder te gaan. Na 3,5 km kleine toertjes langs de Puurse kerktoren nam ik een pauze op 90,5 km in café De Minerva, waar mijn vrouw Marleen op mij wachtte. Klaas arriveerde enkele ogenblikken later en bood aan de resterende 11 km samen met mij af te leggen. Ik was natuurlijk enorm blij dat ik niet alleen de zondvloed diende te trotseren.
Door de wind en de regen wandelden we mijn eerste 100 km afstand tegemoet. Het water stond ons niet in de schoenen, maar het stond letterlijk in de schoenen na een tijdje. Als laatste lus kozen we richting Kalfort Coolhembos te wandelen en dan via het spoor terug naar het centrum.
Op 1 km van het einde stopte het dan met regenen. We namen enkele foto’s om mijn heuglijke prestatie vast te leggen.

Marleen wachtte op ons in de wagen want het sluitingsuur van de cafés was dan al gepasseerd.
Om 5 na 1 kwamen we toe aan de auto. De Strava registratie werd voorzichtig afgesloten, stel je voor dat ik deze per ongeluk zou wissen. Strava-stress heet dat. We praatten nog wat na over mijn prestatie en keerden dan huiswaarts waar de trap naar de slaapkamer mijn volgende uitdaging zou worden.
Nu 1 dag later voel ik vooral een beetje stijfheid in de onderste beenspieren en blaren door de regen ontstaan. Tijdens de wandeling 3 keer van kousen gewisseld en telkens de voeten en schoenen goed met talk ingesmeerd. Ik had dan ook geen blaren tot kilometer 87, maar toen kwam de regen…

Wat me naast deze prestatie ook nog zal bijblijven is het nummer Rasputin van Boney M, op 3 rustposten hoorde ik dit nummer. In café De Waggel, bij Karl thuis en in café Minerva. Dit is hetzelfde nummer dat ze speelden direct na mijn vaccinatie van 8 dagen terug. En nee ik heb geen Sputnik 5 ingespoten gekregen, maar Johnson & Johnson. Slapen lukte niet goed door de adrenaline van mijn prestatie en telkens dat nummer in mijn hoofd : ra ra Rasputin, lover of the Russian queen. Het lied gaat toevallig over een gifdrankje dat men toediende aan de man. Hopelijk hier geen gelijkenis met het vaccin dat men mij toediende.