Bijna 2 jaar na mijn inschrijving – met dank aan corona – was het dan zover. Zaterdag toegekomen in Zeeland en mijn startnummer ophalen in Pannenkoekenhuis Bram. De startnummers voor de buitenlanders zoals de organisatie ze noemt werden namelijk niet per post verstuurd.
Zondagochtend ging de wekker uitermate vroeg, 5u15. Mijn vrouw Marleen stond mee op want de uitbater van ons hotel gaf zijn ontbijt speciaal al vanaf 5u30 voor de deelnemers aan de Kustmarathon. Van een sympathieke geste gesproken! Zo kon ik onze hond Marieke in toom houden als Marleen haar ontbijt ging halen.

Het beloofde een zware editie te worden. Het was al aan het gieten van in de ochtend en er stond ook een vrij stevige wind. De bussen vertrokken vanuit Zoutelande vanaf 6u30. Busje komt zo. Ik kon op een van de eerste bussen stappen, waardoor ik uiteindelijk redelijk in de voorste gelederen kon starten te Burgh-Haamstede. Mondmaskers waren enkel nog verplicht op de bussen. Maar ik  weet niet of het de Nederlandse burgerlijk ongehoorzaamheid is, in ieder geval weinig mondmaskerdragers gezien. Ik droeg het toch maar in een bomvolle  afgesloten bus. Better safe than sorry.
Na 6 uur en 44 minuten kwam ik uiteindelijk terug toe in Zoutelande als 28ste van de 5000 ingeschrevenen. Een pak sneller dan gepland, maar met 42 km regen denk je maar aan één ding zo snel mogelijk weer binnenkomen.

Samenvatting van deze tocht :
Zware regeneditie. Lang stuk op het strand ook zwaar. Gewandeld met wandelschoenen in plaats de gebruikelijke loopschoenen die ik meestal draag, beenkappen (gamaschen)  en een poncho. Het ging bij momenten ook goed op en neer.
Ik moet eerlijk zeggen na 30 km was de lol er af. Nergens gestopt. Geen overdekte rustposten gezien.
In het begin mij verstopt in de massa, want je kon niet inhalen. Als het parcours wat breder werd de gas even open maar steeds behoudend gewandeld. Ik wist niet wat er nog ging komen. En gelukkig hield ik zo energie over voor het lange strandstuk waar ik niemand kon inhalen. Enkel gelijke tred houden met de rest. In het natte zand was het al moeilijk wandelen. Gelukkig was het nat want droog nog erger.  Achteraf hoorde ik van vele deelnemers dat de gemeente net een verse lading zand op het strand had gekapt wat het zand extra mul maakte. De snoodaards.

Na de zandstrook ging het tempo weer omhoog. Tot ik op 36 km zoiets ineens een flauwte kreeg na een serieuze beklimming van de trappen. Frangipanneke en even later kon ik het tempo weer wat omhoog trekken. Na 39 km haalde een vrouw mij in en ze zei de laatste loodjes wegen het zwaarst hé. Een sympathieke dame die me nog een goed einde van de wandeling wenste. Ik liet haar gaan maar hield haar in mijn zicht en gebruikte haar als richtpunt. Op het einde van de marathon haalde ik haar weer bij maar ik ben uit dankbaarheid net achter haar binnen gewandeld.

Er is weer iets van de bucketlist, maar ik denk dat het bij een eenmalige deelname zal blijven.

Het parcours op zich samengevat :
Veel variatie maar wel tocht in lijn. Eerst asfalt en landelijke omgeving dan over lange brug via oa werkeiland Neeltje Jans, een smal verhard wegje langs de kust (mooi om zien),  dan het strand op, vervolgens duinen op en neer, stukken dijk in volle wind en laatste kleine stukje weer even strand en dijk. Om in de Langestraat (de winkelstraat van Zoutelande) toe te komen en begroet te worden door de massa toeschouwers. Bij mij was het wel net wat minder want ik was al voor 14u binnen. De tv-uitzending van Omroep Zeeland begon pas rond 14u en pas dan daagden ook de meeste toeschouwers op om hun familie en vrienden toe te juichen.