Blog Image

Ssst... hier wandelt den Ibis

Ssst... hier wandelt den Ibis

De bedoeling van deze blog is dat Ibissers op deze plaats hun wandelervaringen kunnen delen.

Kustmarathon Zeeland 03/10/2021

Wandeltochten Posted on 06 Oct, 2021 17:40

Bijna 2 jaar na mijn inschrijving – met dank aan corona – was het dan zover. Zaterdag toegekomen in Zeeland en mijn startnummer ophalen in Pannenkoekenhuis Bram. De startnummers voor de buitenlanders zoals de organisatie ze noemt werden namelijk niet per post verstuurd.
Zondagochtend ging de wekker uitermate vroeg, 5u15. Mijn vrouw Marleen stond mee op want de uitbater van ons hotel gaf zijn ontbijt speciaal al vanaf 5u30 voor de deelnemers aan de Kustmarathon. Van een sympathieke geste gesproken! Zo kon ik onze hond Marieke in toom houden als Marleen haar ontbijt ging halen.

Het beloofde een zware editie te worden. Het was al aan het gieten van in de ochtend en er stond ook een vrij stevige wind. De bussen vertrokken vanuit Zoutelande vanaf 6u30. Busje komt zo. Ik kon op een van de eerste bussen stappen, waardoor ik uiteindelijk redelijk in de voorste gelederen kon starten te Burgh-Haamstede. Mondmaskers waren enkel nog verplicht op de bussen. Maar ik  weet niet of het de Nederlandse burgerlijk ongehoorzaamheid is, in ieder geval weinig mondmaskerdragers gezien. Ik droeg het toch maar in een bomvolle  afgesloten bus. Better safe than sorry.
Na 6 uur en 44 minuten kwam ik uiteindelijk terug toe in Zoutelande als 28ste van de 5000 ingeschrevenen. Een pak sneller dan gepland, maar met 42 km regen denk je maar aan één ding zo snel mogelijk weer binnenkomen.

Samenvatting van deze tocht :
Zware regeneditie. Lang stuk op het strand ook zwaar. Gewandeld met wandelschoenen in plaats de gebruikelijke loopschoenen die ik meestal draag, beenkappen (gamaschen)  en een poncho. Het ging bij momenten ook goed op en neer.
Ik moet eerlijk zeggen na 30 km was de lol er af. Nergens gestopt. Geen overdekte rustposten gezien.
In het begin mij verstopt in de massa, want je kon niet inhalen. Als het parcours wat breder werd de gas even open maar steeds behoudend gewandeld. Ik wist niet wat er nog ging komen. En gelukkig hield ik zo energie over voor het lange strandstuk waar ik niemand kon inhalen. Enkel gelijke tred houden met de rest. In het natte zand was het al moeilijk wandelen. Gelukkig was het nat want droog nog erger.  Achteraf hoorde ik van vele deelnemers dat de gemeente net een verse lading zand op het strand had gekapt wat het zand extra mul maakte. De snoodaards.

Na de zandstrook ging het tempo weer omhoog. Tot ik op 36 km zoiets ineens een flauwte kreeg na een serieuze beklimming van de trappen. Frangipanneke en even later kon ik het tempo weer wat omhoog trekken. Na 39 km haalde een vrouw mij in en ze zei de laatste loodjes wegen het zwaarst hé. Een sympathieke dame die me nog een goed einde van de wandeling wenste. Ik liet haar gaan maar hield haar in mijn zicht en gebruikte haar als richtpunt. Op het einde van de marathon haalde ik haar weer bij maar ik ben uit dankbaarheid net achter haar binnen gewandeld.

Er is weer iets van de bucketlist, maar ik denk dat het bij een eenmalige deelname zal blijven.

Het parcours op zich samengevat :
Veel variatie maar wel tocht in lijn. Eerst asfalt en landelijke omgeving dan over lange brug via oa werkeiland Neeltje Jans, een smal verhard wegje langs de kust (mooi om zien),  dan het strand op, vervolgens duinen op en neer, stukken dijk in volle wind en laatste kleine stukje weer even strand en dijk. Om in de Langestraat (de winkelstraat van Zoutelande) toe te komen en begroet te worden door de massa toeschouwers. Bij mij was het wel net wat minder want ik was al voor 14u binnen. De tv-uitzending van Omroep Zeeland begon pas rond 14u en pas dan daagden ook de meeste toeschouwers op om hun familie en vrienden toe te juichen.



De Groene Wandeling rond Brussel 31/07/2021

Wandeltochten Posted on 04 Aug, 2021 17:42

Het idee spookte al een drietal jaren doorheen mijn hoofd om de Groene Wandeling rond Brussel af te werken. Deze is 60 km lang.
Na een aantal visjes werpen, beten er twee. Mijn schoonbroer Kris en zijn broer Wim.
Ikke zeer blij uiteraard en na wat plannen kwamen we uit op een datum, zaterdag 31 juli.
De weersvooruitzichten waren niet zo goed dus koos ik mijn wandelschoenen uit om de tocht af te werken. U zal zeggen, ja je wandelt toch altijd met wandelschoenen. Maar nee ik niet. Meestal wandel ik met loopschoenen omdat ik die veel comfortabeler vind.
En bovendien een pak lichter aan de voeten. Dat scheelt een slok op de borrel.

De wekker stond op half vijf. Zoals gewoonlijk had ik de dagen ervoor reeds alle benodigdheden klaargezet om geen tijd te verliezen. Tien na vijf de deur uit richting Breendonk waar mijn schoonbroer mij en zijn broer zou meenemen in de wagen tot het Atomium van Brussel. Die locatie hadden we als startpunt uitgekozen.
We vingen onze wandeling aan vanop de parking van de Kinepolis. Na enkele meters kwamen we dan op de Groene Wandeling terecht. We kozen ervoor de wandeling in tegenwijzerzin af te werken. Je kan namelijk kiezen in welke richting je ze wandelt, ze is in beide richtingen bepijld.
Wim had anderhalve week ervoor de Groene Wandeling reeds gefietst en had de mogelijke rustposten opgeschreven waar we ons konden herbevoorraden met drank en eten.
Zowel Wim als mezelf hadden ook de gpx opgeslagen van de wandeling om bij onduidelijkheden in de bepijling hierop te kunnen terugvallen.
De Groene Wandeling bestaat uit 7 delen. Meer informatie vindt u hier :
https://document.environnement.brussels/opac_css/elecfile/GW-PromenadeVerte.PDF

Eerst passeerden we Jette en vervolgens Ganshoren. We wandelden doorheen het moerasgebied van Ganshoren en een stuk van het Laarbeekbos. Op het stuk tussen Jette en Ganshoren passeerden we een hopveld waar ze een plaatselijk bier mee brouwen.
Via de Zavelenberg ging het richting Sint-Agatha-Berchem. Dan via het Scheutbos naar Anderlecht. Daarna ging het naar Neerpede en doorheen een golfterrein. Dan het park Vogelzang langsheen de ULB Erasmus.
Even later liepen we een stuk langs het kanaal Brussel – Charleroi. Hier reed een politiewagen op het jaagpad. Die mannen mogen overal rijden. Wim maakte van de gelegenheid gebruik om snel een piske te doen. Keerde die politiewagen toch wel niet terug zeker? Maar net traag genoeg om Wim niet op heterdaad te betrappen.

Na 23 km net voor Vorst liepen we een Total tankstation binnen om ons een eerste keer te herbevoorraden. Ik kocht een halve liter cola, een blikje carslberg 0 en een frangipanneke. Der waren echter 2 heren die wat ambetant deden tegen de verkoopster bij de bestelling van een broodje waardoor we hier toch wel wat tijd verloren.
Weer op weg richting Vorst. We passeerden Bemptpark en een park rond de voetbalclub van Ukkel. Na 28,6 km hielden we een eerste keer echt halt ter hoogte van Kriekenput om onze boterhammen op te eten.

Niet veel later doken we het Zoniënwoud in te Watermael-Bosvoorde. In een bijna rechte lijn, maar toch mooi dat we ook hier doorheen passeerden. Het bos weer uit via Oudergem richting Sint-Pieters-Woluwe. Vervolgens Sint-Lambrechts-Woluwe.
Na 49 km hielden we halt in een café te Evere. Daar dronken ik en mijn schoonbroer een 33-er pintje. We hadden “gruten dest”.
Hierna was het nog maar 11 km tot het Atomium in Brussel. We passeerden nog het station van Schaerbeek en het shoppingcentrum Dockx alvorens langs de muur van het koninklijk paleis de Japanse toren te bereiken. Van hieruit konden we het Atomium al bijna zien.
Toen we het park voor het Atomium binnenwandelden waren er een grote groep jongeren aan het freestyle bmx-en. Mooi om zien hoe ze op één wiel konden balanceren en terwijl met hun hand de grond aanraken.
Moe maar voldaan arriveerden we dan na 60 km weer aan de auto.
Ik dan toch, want Kris en Wim hadden nog geen 60 km op hun gps geregistreerd. Dan maar Strava-gewijs mee toertjes maken op de parking van de cinema tot ook zij op 60 km uitkwamen. Jaja met Strava kan je al eens mensen zo’n stoten zien doen om aan een rond getal te geraken.

Samenvatting van de dag. Een zeer mooie en ondanks de slechte weersvoorspellingen droge wandeling in goed gezelschap. Deze tocht zou ik nog eens kunnen maken in wijzerzin bijvoorbeeld om het vanuit een andere hoek te bekijken. Tip : doe je wandeling zeker op een zaterdag, dan is er meer kans dat er cafés, tankstations en kleine supermarkten open zijn om je te herbevoorraden. Ik heb niet alle parken die we passeerden opgesomd. Het zijn er te veel om op te noemen. Ze staan allemaal mooi genoteerd in de link met de pdf die ik bovenaan in deze tekst reeds heb vermeld.
Met 527 hoogtemeters was de tocht best pittig te noemen, maar ons gezelschap wandelde het toch mooi uit zonder al te veel problemen. Na 35 km zoiets denk ik kreeg ik wel last aan een teentje omdat een naad van mijn kous er blijkbaar te hard op drukte. Het waren Quechua kousen die meer bedoeld zijn om te lopen denk ik. Volgende keer terug gewoon de naadloze Falke kousen aantrekken.

Het was om nog meer redenen dan de parken en natuurgebieden alleen letterlijk een groene wandeling , want tijdens onze tocht mochten we zeker 3 keer genieten van de geur van “the green stuff”. Een eerste keer een jongeman die van zij n wandeling in het park genoot met een jointje, vervolgens een koppel met kind op het fietsje waarvan de man duchtig aan zijn toeter lurkte. De kleine viel er pardoes van zijn fietske van, waarschijnlijk duizelig van de dampen in te ademen. Een beetje later in het centrum van een stadje gooide een vrouw haar peuk de grond op voor ze haar huis binnenwandelde. Dat moet serieus goed gerief geweest zijn, want straf ruiken dat dat deed!



3e Runners’ Lab Walk Classic Lokeren 04/07/2021

Wandeltochten Posted on 06 Jul, 2021 18:12

Deze keer een iets normaler uur om op te staan met de wekker op 5u30.
Mijn schoonbroer Kris kwam me om half 7 ophalen om samen naar Lokeren te vertrekken.
Onderweg pikten we eerst nog clublid Klaas en vervolgens Karl op.
Om 7u15 kwamen we toe te Lokeren. Daar vond de derde editie plaats van de Runners’ Lab Walk Classic georganiseerd door de Reynaertstappers Sint Niklaas. Normaal kan je daar 50 km doen als langste afstand, maar dit jaar met corona was de maximumafstand slechts 32,4 km. Dat was de tocht die we gingen aanvatten.
In Lokeren hadden we ook nog afgesproken met Wim de broer van mijn schoonbroer – ingewikkeld he – en zijn vriendin Anja. Zij ging aanvankelijk voor de 23 km, maar besloot onderweg toch nog verder met ons mee te gaan. Dit zou ze zich achteraf echter nog gaan beklagen.

Het vertrek was aan de jeugdkantine van Sporting Lokeren-Temse op Daknam. De organisatie had een extraatje voorzien voor de eerste 500 deelnemers, een Belvita koek. Extra energie tijdens een lange wandeling is altijd welkom.
Lus 1 (5,5 km) verliep voornamelijk langs de Durme. Langsheen deze rivier lagen heel wat boten. We passeerden ook het centrum van Lokeren. Karl liep Luc tegen het lijf, een andere ultrawandelaar. Hij besloot samen met hem verder te wandelen en verliet onze groep.
Op de rustpost dronk ik snel een cola en at ik een broodje kaas om hierna de weg weer te hervatten.

Vervolgens liepen we verder de Durme af langs het Molsbroek tot het centrum van De Ruiter (Waasmunster). Klaas merkte op dat er weinig vogels te zien waren in het Molsbroek, wat toch wel verbazend is gezien de voor vogels ideale omgeving. Ik bevestigde hem dat hij gelijk had, want ik wist dat het Molsbroek bekend staat als een paradijs voor vogelspotters (https://www.vzwdurme.be/). De vogels zagen het blijkbaar niet zitten met het aangekondigde regenweer. De rustpost aan De Ruiter laten we aan ons voorbijgaan, we willen niet te veel tijd verspelen met de komende regen in gedachten.

Na de rust gaat het richting het oud vliegveld van Waasmunster. Dat is een volledige open groene zone. Van het oud vliegveld, blijven er nog twee gebouwen over, een wachtlokaal en restanten van een vliegtuigloods. Die loods denk ik te hebben gefotografeerd onderweg. Ik weet het niet zeker want het was niet duidelijk aangegeven welk gebouw het nu juist was. Volgens wat we konden zien is het oud vliegveld bijna volledig ingepalmd door 1 eigenaar. Er waren zeker 3 toegangspoorten met telkens hetzelfde bordje dat ons waarschuwde voor de gevaarlijke hond. Die moet dan wel gigantische longen hebben om op 3 plaatsen gelijk te kunnen zijn als er iemand op het gedacht zou komen in te breken. De meterslange en hoge hagen onderhouden zal de eigenaar niet zelf doen dacht Klaas onderweg. Daarvoor is er natuurlijk personeel.
We komen opnieuw op dezelfde rustpost als de vorige en beslissen nu wel iets te drinken. Hier komen we Jef tegen een wandelkameraad van Klaas. Hij vraagt welke afstand we doen en zegt ons zijn geplande afstand te gaan inkorten tot 23 km opnieuw met het aangekondigde regenweer in gedachten. We vertrekken zonder Jef, hij zou ons wel inhalen zei hij.

Niet veel later als we de rustpost verlaten begint het inderdaad te regenen. Het viel letterlijk met bakken uit de lucht. Gelukkig is iedereen van onze groep min of meer voorzien op het regenweer met een regenjas of poncho. We volgen de Hamputten en slaan een wegje in richting opnieuw het Molsbroek. Het wegje heeft veel weg – pun intended – van het geasfalteerde wegje van de overweg Ruisbroek ter hoogte van het Hof Ter Zielbeek richting Prayon. Water aan de linkerkant en omgeven door groen, maar dan zonder het spoor aan de rechterkant. Op het einde van deze weg gaat het echter mis. We lopen allevijf met onze kop een beetje naar beneden gelijk in dat liedje van schoon wijveken. Hierdoor missen we de – nochtans 2 duidelijke – pijlen en doen we nog een extra lusje rond het Molsbroek. Na een tijd hadden we dit door en vonden we uiteindelijk toch de pijlen richting de startzaal te Daknam. Maar Jef zou ons dus niet meer inhalen.
We passeerden iets voor het einde nog het Bospark en het Verloren Bos. Hier moesten we overal plassen ontwijken om onze voeten niet nog natter (als dat al mogelijk was) te maken. Op sommige plaatsen was de wandelweg een volledige rivier geworden. Dan was het zaak om in het bos ernaast proberen een doorgang te vinden of er gewoon los en door te wandelen als dat niet lukte.

Toegekomen te Daknam klokten we af op 37 km rond in plaats van de geplande 32,4 km. We dronken ons een Duvel (ook met Jef die op ons had gewacht) en keuvelden nog gezellig na over ons doorweekte avontuur. Ik had zelf een paraplu bij maar met de bliksem heb ik deze niet heel de tijd gebruikt waardoor ik toch nog vrij nat was. Mijn gamaschen (beenkappen) hielden mijn voeten langer droog dan die van mijn wandelgezellen, maar uiteindelijk werden mijn voeten ook nat. Nu heb ik Sealskinz kousen besteld om te testen tijdens een volgend regenavontuur. Deze beschikken over een tussenlaag van rubber welke de voeten echt droog zouden houden. Een deftige poncho is ook op komst. Nu had ik een wegwerpexemplaar gebruikt, maar dat stootte op zijn beperkingen.
Na het debacle van Vlaanderen Wandelt Lokaal – dan toch qua deelnemers – waar de meeste clubs slecht 100 à 200 wandelaars over de vloer kregen was het uitkijken naar het aantal deelnemers op het einde van deze tocht. Met een totaal van 873 wandelaars mochten de Reynaertstappers zeker niet klagen. Er is beterschap in zicht voor de georganiseerde wandelingen. Hopelijk trekken we met onze driedaagse begin augustus (6 / 7 / 8) voldoende mensen aan. Men zegge het voort.





Eigen 100 km tocht Klein-Brabant 19/06/2021

Wandeltochten Posted on 20 Jun, 2021 19:49

De wekker gezet om 3u30. Nooit eerder stond ik zo vroeg op om een wandeling te maken.
Maar deze keer ging ik een tocht van 100 km aanvatten. Dus zo vroeg mogelijk uit de veren om zo lang mogelijk in het daglicht te kunnen wandelen. Het was bovendien de op 2 na langste dag van het jaar.
Mijn wandelpartner voor de dag was clublid Karl Scheers. Normaal wandelden we vandaag de Nacht Van Vlaanderen, maar om de wel gekende reden kon dit zowel dit als vorig jaar niet doorgaan.
Het zou voor mij mijn eerste 100 km worden, als ik het zou halen. Want mijn langste afstand tot dusver was 58 km.

Om 4u36 vingen we onze tocht aan in de Palingstraat. We maakten een grote lus richting de Temse brug en weer terug. We passeerden eerst het Fort van Liezele waar de vogeltjes druk aan het fluiten waren. Ook de kikkers gingen weer van kikkerbil in hun paarseizoen. Vele beestjes gezien en gehoord tijdens de tocht. Wandelen met oortjes en muziek luisteren nee dat doen we niet. Ook voor de veiligheid uiteraard.
Na het fort ging het richting de dijk van Ruisbroek tot aan Temse en via Bornem weer terug. De cafés waren spijtig genoeg nog niet open want het was nog net geen 9 u ’s morgens.
Na 28,5 km namen we een eerste rustpauze bij Karl thuis. Tot dan geen zon te zien. Ideaal voor mij. Een eerste kousenwissel diende zich aan. De voeten en schoenen werden tevens ingesmeerd met talk.

Ook tijdens de tweede lus van 21.5 richting Opdorp en terug bleef de zon verborgen achter de wolken. Rustpost na 39 km in De Madelon te Opdorp met een Estaminet 0,0. Tijdens de lus terug kreeg de boer zijn koeien niet meer van de wei. Hij vroeg ons te wachten, want hij had heel de straat geblokkeerd met zijn voertuig. We antwoorden dat we 100 km aan het wandelen waren. Hij zei waar is dat goed voor? Uiteraard wachtten we niet met nog een hele afstand voor de boeg. Ze bleven maar sukkelen om hun koeien de wei af te krijgen. We kropen achter het voertuig over een stuk ijzer dat ons de weg versperde. Meteen wat gymnastiek ook gehad.

De derde lus van 21 km ging richting de kaai van Sint-Amands en weer terug naar Karl thuis.
Na 57 km hielden we halt in cafe De Waggel Sint-Amands. Nog een marathon te gaan. De Leffe 0,0 met een portie nootjes gaven ons weer kracht.
We besloten de resterende 14 km van de lus in een stuk af te werken tot Karl thuis. In het gazettenwinkeltje te Branst aan de kerk kochten we een verfrissend drankje om onderwe g te nuttigen. Blijven drinken is de boodschap tijdens een lange wandeltocht. En blijven eten ook uiteraard. Op 71 km wisselde ik voor een tweede keer van kousen.
Vanaf dan besloten we kleinere lussen te doen zodat we regelmatiger zouden kunnen stoppen.

Na een lusje van 7,5 km naar Oppuurs en terug dronken we iets in De Kol. Een Bitburger 0,00 bracht verfrissing. We werden getrakteerd door de uitbaters voor onze dan reeds afgelegde 78,5 kilometers. Waarvoor grote dank. Clublid Francis was daar ook en kwam even gedag zetten en ons motiveren.

Hierna deden we nog een lus van 8,5 km naar Liezele en terug om weer de Kol te bereiken. Opnieuw een Bitburger 0,00 om de dorst te lessen. We zitten nu op 87 km.
Echter het begint te regenen en Karl beslist om te stoppen. Hij had dit de morgen zelf al aangegeven dat hij niet in de regen wilde wandelen. Even goede vrienden Karl hoeft niets meer te bewijzen en wilde zijn voeten niet kapot lopen.

Omdat ik mij nog goed voelde en de 100 km afstand nu wel heel erg dichtbij was besloot ik toch alleen verder te gaan. Na 3,5 km kleine toertjes langs de Puurse kerktoren nam ik een pauze op 90,5 km in café De Minerva, waar mijn vrouw Marleen op mij wachtte. Klaas arriveerde enkele ogenblikken later en bood aan de resterende 11 km samen met mij af te leggen. Ik was natuurlijk enorm blij dat ik niet alleen de zondvloed diende te trotseren.
Door de wind en de regen wandelden we mijn eerste 100 km afstand tegemoet. Het water stond ons niet in de schoenen, maar het stond letterlijk in de schoenen na een tijdje. Als laatste lus kozen we richting Kalfort Coolhembos te wandelen en dan via het spoor terug naar het centrum.
Op 1 km van het einde stopte het dan met regenen. We namen enkele foto’s om mijn heuglijke prestatie vast te leggen.

Marleen wachtte op ons in de wagen want het sluitingsuur van de cafés was dan al gepasseerd.
Om 5 na 1 kwamen we toe aan de auto. De Strava registratie werd voorzichtig afgesloten, stel je voor dat ik deze per ongeluk zou wissen. Strava-stress heet dat. We praatten nog wat na over mijn prestatie en keerden dan huiswaarts waar de trap naar de slaapkamer mijn volgende uitdaging zou worden.
Nu 1 dag later voel ik vooral een beetje stijfheid in de onderste beenspieren en blaren door de regen ontstaan. Tijdens de wandeling 3 keer van kousen gewisseld en telkens de voeten en schoenen goed met talk ingesmeerd. Ik had dan ook geen blaren tot kilometer 87, maar toen kwam de regen…

Wat me naast deze prestatie ook nog zal bijblijven is het nummer Rasputin van Boney M, op 3 rustposten hoorde ik dit nummer. In café De Waggel, bij Karl thuis en in café Minerva. Dit is hetzelfde nummer dat ze speelden direct na mijn vaccinatie van 8 dagen terug. En nee ik heb geen Sputnik 5 ingespoten gekregen, maar Johnson & Johnson. Slapen lukte niet goed door de adrenaline van mijn prestatie en telkens dat nummer in mijn hoofd : ra ra Rasputin, lover of the Russian queen. Het lied gaat toevallig over een gifdrankje dat men toediende aan de man. Hopelijk hier geen gelijkenis met het vaccin dat men mij toediende.



Bedevaart Mechelen – Scherpenheuvel en verder door tot Diest 24/03/2021

Wandeltochten Posted on 25 Mar, 2021 19:42

Tijdens mijn eerste weekje verlof van dit jaar had ik op vrijdag 26 maart een 50 km tocht gepland met Karl Scheers. Maar omdat de weersvooruitzichten voor die dag er zeer somber uitzagen (alsook de mogelijke verstrengde corona-maatregelen) vervroegden we ons uitstapje naar woensdag. Het KMI voorspelde een zeer mooie dag en dat werd het ook.

De wekker gezet om 4u45 en hup het bed uit. Alles al klaargemaakt de dag ervoor naar goede gewoonte zodat we niets zouden vergeten mee te nemen.
We vertrokken met de trein van 6u07 in Willebroek naar Mechelen.
Zo konden we onze tocht aanvatten om 6u24.

Het was nog bar koud, de display van een plaatselijke apotheek wees een temperatuur aan van ocharme 4 graden. In de open vlakten was de gevoelstemperatuur zelfs nog een pak kouder. Gelukkig viel het mee qua wind. Pas rond een uur of half elf werd de temperatuur aanvaardbaar en nadien was het zelfs 14 graden in de schaduw en lekker zalig wandelen in de zon.

Na 18,36 km hielden we pas een eerste keer halt te Tremelo. Op hetzelfde bankje als vorig jaar in het centrum van het dorp. Ja die verdomde corona duurt nu al meer dan 1 jaar. Geen cafés met leuke terrasjes dus.
Na Tremelo stopten we wat regelmatiger en zo kwamen we uiteindelijk na 40 kilometer aan te Scherpenheuvel. Dit iets na 14u als ik mij niet vergis.
Daar brandde ik een kaarsje voor een goede gezondheid voor alle mensen van goede wil. Vervolgens even een bezinningsmomentje op een bank in de Basiliek zelf. Na een deugddoende koffie zetten we onze wandeling verder richting Diest.

We liepen in Diest rond (grappig he) en deden een toertje rond de Citadel. Zeker een aanrader om eens te doen, maar wel een gevaarlijke afdaling richting stad. Daarna maakten we nog een passage doorheen het centrum. Enkele jaren geleden was ik hier met een busreis van de club en deden we nog een gezellig terrasje. Dit jaar uiteraard niets. Een schril contract…

Om 17u16 namen we de trein in het station van Diest richting Leuven, alwaar we overstapten op de lijn naar Sint-Niklaas. Om 18u53 stapte ik moe maar voldaan af in het station van Willebroek. Karl 7 minuten later in Puurs.
Even een overzicht van de dorpen en steden die we achtereenvolgens passeerden : Mechelen, Bonheiden, Keerbergen, Tremelo, Betekom, Aarschot, Rillaar, Scherpenheuvel en tot slot Diest.

De wandeling is vlot verlopen, nu 1 dag later heb ik weinig noemenswaardige last. Onmiddellijk na de tocht als ik thuiskwam voelde ik wel dat de buitenkant van de quadriceps van mijn rechterbeen verdoofd aanvoelde bij aanraking. Dat heb ik wel meer na lange tochten, maar dat gaat altijd snel over. Waarschijnlijk een soort van verkramping van de langdurige repetitieve bewegingen van het wandelen. Misschien af en toe eens stretchen tijdens de wandeling. Voor de rest na 30 km een beetje last van een licht geblokkeerde linkerenkel (gelukkig weinig hinder van onderweg in beweging), maar dat is nu weer in orde.

Ja een 50 km is geen alledaagse onderneming, wat zal dat dan geven bij een 100 km tocht? Ik had vorig jaar mijn eerste poging gepland tijdens de Nacht Van Vlaanderen. En lap corona. Ook dit jaar zal de Nacht waarschijnlijk in het water vallen of misschien onder een ander vorm doorgaan?
Maar willen we dat dan wel?

In ieder geval is het de bedoeling om dit jaar samen met Karl een 100 km in te plannen. Elke kilometer boven de 60 zal ik als een overwinning beschouwen. Het is niet omdat een 50 km telkens vlot lukt, dat mijn lichaam ook goed gaat reageren op een dubbele vijftiger. Pijn zal het wel altijd ergens doen zeker?



Omgekeerde bedevaart Halle – Puurs 54 km 07/09/2020

Wandeltochten Posted on 08 Sep, 2020 20:39

Als derde en in principe laatste langeafstandsproject (na eerst Scherpenheuvel en vervolgens Oostakker) van dit jaar koos ik het bedevaartsoord Halle uit. Net zoals bij de eerste twee bedevaarten legde ik mijn kilometers af samen met mede-clublid Karl Scheers.
We zouden volgens Karl zijn planning uitkomen tussen de 46 en 50 km. Hij vroeg me of we niet eerst met de trein naar Halle konden gaan in plaats van van Puurs naar Halle. Een omgekeerde bedevaart met andere woorden. Dit omdat het toch al weer wat sneller donker wordt en je dan niet op het uurrooster van de trein moet letten. Nadeel was wel dat de eerste trein vanuit Willebroek pas om 7u07 vertrok, waardoor we maar om 8u30 onze tocht konden aanvatten.

Zonder oponthoud kwamen we aan in Halle, niet altijd evident met de NMBS. Het weer zag er goed uit, dit was ook zo voorspeld maar met het weerbericht weet je nooit. Wijle op weg. Na 1,5 km met passage over het kanaal en door de winkelstraat kwamen we toe bij de basiliek. Er was een misviering aan de gang waardoor ik niet binnen ben gegaan. Karl wou echter absoluut een foto maken van de zwarte madonna en ging stoutmoedig binnen.

Van Halle ging het naar Vlezenbeek via de Gaasbeeksesteenweg en vervolgens de Brabantsebaan. Een mooie kasseiweg met prachtige vergezichten. De heuvels lieten zich meteen voelen, het ging zeker geen vlakke wandeling worden dat wisten we op voorhand. We passeerden ook langs het kasteel van Gaasbeek, maar hielden er geen halt. De tocht zou al lang genoeg worden.
In Vlezenbeek hielden we onze eerste stop na 11 km. Een alcoholvrij biertje bracht verfrissing.
Een eerste van vele corona registraties in het logboek van een café viel ons ten deel.

Hup richting Ternat nu. Hiervoor moesten we verder rechtdoor wandelen en de drukke Ninoofsesteenweg passeren. Daarna linksaf richting Wambeek. In Ternat kwamen we aan na 22 km. Het was er echt niet om gepland dat dit opnieuw na 11 km was. We installeerden ons op de Grote Markt op het terras van café Windsor. Een echt pintje om het af te leren. De dreef waar de serie Thuis wordt opgenomen, bezochten we ook niet. Nochtans vlakbij, maar ja de extra kilometers he.

Na Ternat volgde Asse waar ik mij waagde aan een Ommegang biertje. Dit was na 28,5 km dus we hielden al na 6,5 km halt deze keer. Het moet niet altijd zo lang duren om je eens te verfrissen, zeker met het weer dat ondertussen zeer warm was geworden. Hydratatie is dan ook van groot belang. Karl had Sabine Appelmans gespot aan het tafeltje vlak naast ons.
Voor we Asse bereikten hadden we een zware weg afgelegd de Edingsesteenweg met name. Op en af en op en af en weer op. Er leek geen einde aan te komen. Maar het ging verrassend vlot.

Na Asse trokken we richting Steenhuffel. Dit deden we via Mollem en Merchtem. Eerst passeerden we het autorij-examencentrum (een hele mond vol). Aangekomen bij de kerk van Mollem zette ik mijn Komoot app op om toch wat natuurwegjes in te lassen. Deze waren korter dan via de autowegen. Voordien hadden we altijd langs autowegen gewandeld. Maar de vergezichten waren wel telkens mooi geweest. Nu zaten we even midden in de natuur en volgden we wandelwegjes langsheen de Grote Molenbeek. Na 42 km konden we ons opnieuw neervlijen te Steenhuffel. We wandelden dus 13,5 km zonder stoppen. Ik genoot opnieuw van een pintje in café ’t Concept. Zeer welgekomen.

Dan via Malderen naar Lippelo onze laatste rustpost op 49 km. We passeerden supermarkt Magda en Lippelo bos alvorens we aankwamen in het centrum van Lippelo. Daar moesten we zeer lang wachten op onze drank in het cafeetje daar aan de kerk. Een alcoholvrij biertje deed dat leed snel vergeten. Het wachten bracht ons echter wel in tijdsnood.

Het lukte ons evenwel nog net om “voor den donkeren thuis” te zijn. 5 km scheidden ons nog van Puurs centrum. Toen we over de Dendermondsesteenweg trokken kwamen er vele luchtballons in ons vizier. Karl kon zijn vogeltje natuurlijk niet bedwingen en fotografeerde dat het een lust was. We liepen langs de autobaan naar Liezele dorp om de weg wat in te korten. Want we kwamen uiteindelijk aan rond 19u30 na 54 km en net geen 300 hoogtemeters. Dus niet de geplande 46 tot 50 km. Aan de Palingstraat scheidden de wegen van Karl en mezelf. Karl ging hem een goed pak friet halen en ik ging met mijn vrouw Marleen een spaghetti eten in de Minerva. Zij kwam mij ophalen in Puurs om terug in Willebroek te geraken.
Te voet had ik het ook nog gekund, maar niet meer voor den donker. Weer een wandelervaring rijker kroop ik moe maar voldaan onder de lakens voor een goede nachtrust.



Bedevaart Ruisbroek-Scherpenheuvel 08/06/2019

Wandeltochten Posted on 11 Jun, 2019 18:45

Omdat een mens zich elk jaar een nieuwe uitdaging zoekt, schreef ik mij op het laatste moment in voor de bedevaart vertrekkende vanuit Ruisbroek.
Op 25 mei wandelde ik nog de Zotte 50 van Geel met clublid Karl Scheers, dus de voeten moesten al niet veel daarna weer vol aan de bak. Enkel de bal van de linkervoet moest met een second skin pleister onder handen genomen worden. Verder was er gelukkig geen schade.

Omdat ze slecht weer voorspelden pakte ik een reserve paar schoenen in. Ik opteerde met het slechte weer voor mijn lage wandelschoenen. Normaal wandel ik met sportschoenen, maar momenteel heb ik er geen meer wegens de vorige versleten. Ik bestelde er zopas nieuwe, want dat wandelt toch wat vlotter.
De Zotte 50 van Geel wandelde ik met schoenen specifiek gericht op powerwalking. Maar omdat die zool extreem dun is (pijnlijk ondervonden in Geel na 40 km) en de schoen ook meer vocht opneemt bij regen dus geopteerd voor echte wandelschoenen. De powerwalk schoenen nam ik mee als reserve paar moesten de andere toch nat worden.

De start was voorzien op vrijdag 7 juni om 23u15, maar eerst werd er nog een ceremoniële kerkdienst ter ere van de maagd Maria voltrokken om 22u30.
De wind stond al meteen strak. Bij buitenkomst van de kerk waaide mijn pet weg. Gelukkig kreeg ik ze nog op tijd te pakken. Meteen mijn lintje van de pet wat harder aangespannen zodat ze niet meer van mijn hoofd zou waaien.
We wisten meteen hoe laat het was. De wind bleef de volledige 55,5 km lang stevig waaien. Maar regen kwam er gelukkig bijna niet aan te pas, buiten af en toe wat miezer.
Mede clubleden Karl Scheers, Klaas Van De Ven en An Korte namen eveneens deel aan de bedevaart. Ik en Karl stapten enkel heen. Persoonlijk was het de eerste maal dat ik zover stapte (55,5km), maar ik heb wel enkele vijftig kilometer wandelingen op mijn palmares staan. Dus zoveel verder was het niet. Met dat in het achterhoofd wilde ik dit jaar nog niet heen-en-terug meegaan. Misschien volgend jaar. Maar eerst wil ik nog een 60 km wandeltocht afwerken en zien wat dat geeft. De ambitie om in 1 dag 100 km te stappen is er voorlopig nog altijd niet.
Karl spaarde zich dan weer voor de 100 km Nacht Van Vlaanderen in Torhout.
Klaas en An volbrachten met verve de heen-en-terug tocht.

Hieronder vinden jullie het tijdsschema van de bedevaart :

We hielden dus achtereenvolgens halt in Battel, Bonheiden, Keerbergen, Tremelo, Betekom, Aarschot en Rillaar.

Onderweg werd er op elke stop uitgebreid gerust, gegeten en gedronken. De rustpauzes waren zo ruim dat de voeten altijd wat konden recupereren. Even uit de schoenen, kousen wisselen, gsm opladen, een sanitaire stop maken,… Voor alles was er voldoende tijd voorzien.
Ik dacht dat er veel gezongen ging worden onderweg, maar dat is met de jaren blijkbaar allemaal fel geminderd. Was het vroeger meer een spirituele trip, dan is het nu verworden tot een meer sportieve prestatie. Slechts enkele deelnemers murmelden af en toe wat gebeden mee. Er werd maar halte gehouden aan 1 kapelletje, terwijl dat vroeger frequenter was. Reeds vanaf Bonheiden werden toen alle kapelletjes op de weg aangedaan.

We kwamen stipt om 14u toe volgens schema. Er is namelijk een strak geregisseerde regie in de Basiliek. Na ons komen er namelijk nog groepen toe, Kapelle-op-den-Bos arriveren net na ons. Om 14u05 begint de mis om onze aankomst te verwelkomen. Er wordt een deelnemer van onze groep gevierd voor zijn 50ste deelname. De priester doet een apart gebed voor de brave godsvruchtige man. Hij krijgt ook drie natte wierook spatten op zijn schouders en kop!
De eerwaarde krijgt de lachers op zijn hand als hij een opmerking maakt dat dat de gevierde bedevaarder nog vlot rechtop kan staan na de fikse wandeling. Want hij moest op zijn knieën gaan zitten eerst om het lof te mogen ontvangen.

Na de viering gingen we ons dan douchen om proper gewassen iets te kunnen gaan eten. Maar eerst moest ik mij nog hydrateren. Een halve liter Jupiler deed wonderen voor mijn recuperatie. Ik zat nog verrassend fris na een slaaploze nacht. Ik ruste vrijdag wel 3 uurtjes in mijn bed nadat ik terugkwam van het werk, omdat ik toch het gedacht wou hebben van een vorm van slaap gehad te hebben. Mentaal kon dat misschien tellen.
Ik at stoofvlees met frieten en dronk een heerlijke Orval erbij. Eindigen deden we met een koffietje.
Na het eten gaan we nog snel een kaarsje branden, want dat hoort er natuurlijk ook bij.
Een collega van mijn werk bracht mij en Karl naar het station van Leuven. Alwaar we onze reis met de trein verderzetten via Mechelen naar respectievelijk Willebroek (mijn woonplaats) en Puurs (Karls thuisbasis).
Mijn collega was eerder mijn vrouw Marleen gaan ophalen aan het station van Aarschot om mij met de bedevaarders te zien arriveren in Scherpenheuvel.

Als ik thuiskom kijk ik nog naar de eerste helft van de voetbalmatch België – Kazachstan. Daarna is mijn kaars op. Mijn bed roept.



20ste Camtochten Gooik 31 maart 2019

Wandeltochten Posted on 01 Apr, 2019 19:17

Weken had
ik er naar uitgekeken en op zondag 31 maart was het dan zover.
Mijn deelname aan de 20ste Camtochten te Gooik. Meer bepaald de 50
km afstand.

De wekker ging vroeg af om 5 voor 5. Dat deed pijn. Mij onmiddellijk aangekleed
en daarna meteen clublid Karl Scheers opgebeld om te kijken of hij al goed
wakker was.
Warempel hij nam onmiddellijk de hoorn af! Dat is al eens anders geweest.
Gelukkig had ik alles van materiaal en kledij al van de dag ervoor klaargelegd
zodat ik al heel snel met de auto richting Karl kon vertrekken. Een nieuwe verrassing
stond mij tewachten.
Karl stond al aan de parking van Melrose Place klaar om mijn wagen in te
stappen.

Wij weg
richting Gooik via de binnenwegen. We passeerden achtereenvolgens Lippelo, Malderen,
Steenhuffel, Merchtem, Opwijk (Droeshout), Asse en Ternat vooraleer we daar
arriveerden. Toch bijna een uurtje rijden. Niet iets dat ik wekelijks doen,
maar voor een 50 km tocht doet een mens al iets meer moeite.

Kwart voor
7 zoiets komen we toe in Gooik. We moesten ondanks het vroege uur onze wagen
toch al enkele honderden meters verder van de startzaal parkeren. Maar als echte wandelaars zijnde kloegen we daar
niet over. Hoe meer meters hoe beter. We
schrijven ons in en bestellen een koffie om daarna tegen 7 uur stipt onze
wandeling aan te vatten.

Het wordt
al meteen duidelijk dat het geen vlakke wandeling zou worden. Dit gaat pijn
doen. Toch bij mij alleszins. Is het niet tijdens, dan al zeker daarna. Mijn
gedachten blijken profetie te zijn, maar daarover later meer.

Langsheen
onze tocht passeren we Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek, Lennik, Strijtem, Kattem,
Liedekerke, Iddergem, Okegem, Pamel, Neigem en uiteraard Gooik. Het parcours
was ronduit prachtig te noemen met wegeltjes, veldwegen en rustige binnenwegen.
Slechts af en toe diende een steenweg overgestoken te worden. We wandelden langsheen het kasteel van
Saffelberg, het Plattelandscentrum Paddenbroek, het Neigembos en te Gooik de
Oude en de Nieuwe Cam. Ook de molen van Kappitein Zeppos kwamen we onderweg
tegen in Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek (Roosdaal). Deze heet eigenlijk de
Hertboommolen.
Voor zij die er meer over willen te weten komen, hier volgt een link : http://www.trekkings.be/vip3olvlombeek.html.
Prachtige natuur waar we ook keken. Maar uiteraard een zeer zwaar heuvelachtig
parcours.
In het Neigembos te Bevingen (Ninove) kwamen de bosanemonen en boshyacinten al
piepen. Dat wordt eind april een alleen nog maar mooier schouwspel. Een goed
idee en minder druk dan het Hallerbos om eens naartoe te gaan.

Onderweg
zijn we uitgebreid gestopt – vooral Karl om foto’s te nemen – en ook op de
rustposten namen we onze tijd om wat te eten en te drinken. Zo hebben we een
adresje leren kennen in Gooik waar onze laatste rustpost na 42 km gelegen
was. Café den Haas. Hier volgt de link : https://www.toerismevlaamsbrabant.be/producten/eten-en-drinken/cafe-en-restaurant/caf-den-haas/index.html
Een adresje om te onthouden.

Ik zou nog
zoveel meer kunnen neertypen, maar dan wordt mijn tekstje te lang. Uit ervaring
weet ik dat het dan ook niet meer volledig gelezen wordt. De aandachtsspanne – of
is het gewoon te wijten aan een gebrek aan tijd – van de moderne mens is niet
meer zo lang.

Een dag na
de wandeling geniet ik nog na van stijfheid (maar het valt goed mee) en de
ontsteking van mijn zwakke rechtse knie (kraakbeenbeschadiging). Die knie is
het wel gewend van vlakke tochten te wandelen, maar geen Pajottenland. Een paar
dagen lichte ontstekingsremmers, ijs leggen en paardenbalsem smeren en het zal
weer snel opgelost zijn. Dat hopen we dan toch.
Kortom een mooie uitdagende wandeling die al bij al vlot verliep. De laatste 15
km kon ik de snelheid zelfs nog makkelijk verhogen. De pijntjes erna horen
erbij.

Hier nog de link naar mijn Strava activiteit : https://www.strava.com/activities/2255108072



Next »