Blog Image

Ssst... hier wandelt den Ibis

Ssst... hier wandelt den Ibis

De bedoeling van deze blog is dat Ibissers op deze plaats hun wandelervaringen kunnen delen.

West-Vlaanderen Wandelt – 23e Kermistocht – Brugse Ommeland Wandeltrofee 19/08/2018

Wandeltochten Posted on 20 Aug, 2018 20:00

Met de bus van Ibis naar Ruiselede.
Na de Evert Larocktocht van woensdag in Kapelle-op-den-Bos – die ik nog eens op snelheid alleen afwerkte 19,5 km aan 7,43 km/u – besloten om nog eens samen met mijn vrouw te wandelen. Uiteindelijk bestond onze groep uit mezelf, mijn vrouw Marleen en mede-clubleden Klaas (die onlangs de 100 km Dodentocht voor de vijfde maal uitstapte), Hendrik (de secretaris), Vera (secretaris van de rekeningen) en haar man Jos (hobbytuinder en geïnteresseerde in de heemkunde).

We kozen voor de 15,1 km afstand. Aangezien het West-Vlaanderen Wandelt betrof en een busreis, besloten we het zeer rustig aan te doen. De organisatie had immers heel wat gratis toegiften voorzien. Onderweg kregen we achtereenvolgens gratis koffie en een carré confitureke (de eerste rustpost reeds na 900 meter in een mooie molen), gratis bier (Keyte tripel van het vat ergens onderweg) en een frisco met chocolade (niet ver meer van de aankomst).

We waren dus nog maar 900 meter op weg of we moesten al direct stoppen in de eerste rustpost. Hostens Molen genaamd. Een zeer mooie molen die je ook kan afhuren voor feestjes. Er staat een bar in, een ijskast en een spoelbak. Interessant weetje voor mensen uit de omgeving als ze een feestje willen geven op een originele locatie. De molen staat in de Kruisewegestraat zonder nummer, je ziet hem wel staan. Dat klinkt precies als een sinterklaasliedje. We genieten van onze gratis koffie en carré confitureke. Iedereen krijgt er 1, maar ik krijg er 2. Waarschijnlijk kregen de medewerkers instructies om extra energie te geven aan mensen van boven de 1 meter 80, want de rest van het gezelschap kreeg er maar één.

Niet veel later wandelen we via een privé-woning door de tuin van het plaatselijke rusthuis. Een oudje staat vanachter het raam enthousiast te wuiven. Ik wuif dan maar beleefd en enthousiast terug. Die mensen hadden nog eens wat te beleven met de massa volk die er die dag passeerde. Zeker een hoogdag voor de ouden van dagen. Hoe zout ge zelf zijn moest ge daar alle dagen zo binnen zitten zonder al te veel entertainment, buiten de obligate partijtjes bingo en schoolkinderen die hun kunstjes komen opvoeren.

De wandeling valt goed mee qua groen en natuur, maar loopt veelal over verharde wegen. Een meevaller is dat de eigenaar van de Historische hoeve Axpoele – langsheen de Aeltervoetweg –
de wandeling doorheen zijn landgoed laat plaatsvinden. Een oude man staat buiten langsheen het wandelpad. We spreken hem aan, omdat we er ook vanuit gaan dat hij de eigenaar van het goed is. We vragen het en hij bevestigt ons dit. Wij bedanken hem om zijn domein voor de wandelaars open te stellen. Axpoele is een oude heerlijkheid op het grondgebied van de gemeente Ruiselede (provincie West-Vlaanderen), op de grens met de gemeente Aalter (provincie Oost-Vlaanderen). Dat deelt de brave man ons mee. We zetten na dit intermezzo onze tocht verder doorheen de man van adel zijn prachtige domein.

Vervolgens gaat het via de straten Eendenkooi – waar de tweede rustpost gelegen is in een loods van een bedrijf (na 7,8 km) – en Kattewegel genaamd, doorheen een groen landwegje naar de Oud Leykensstraat richting de rustpost na 11,9 km in de chirolokalen van Ruiselede. Daar drinken we met ons gezelschap een goede Keyte tripel (toch drie heren onder ons). De 2 dames en onze secretaris onthouden zich van dit geestrijke vocht. We vechten nog een robbertje uit met een aantal wespen. Einduitslag wespen 0 , mensen 4. Twee worden verzopen in een flesje agrum en twee worden onder een plastieken tafelvuilbakje in gevangenschap gezet. De afruimer van dienst vraagt of we dit niet aan elke tafel kunnen doen. Hij was dus niet kwaad, maar integendeel ons zeer dankbaar. Het krioelde er dan ook van de wespen. Jos werd zelf gestoken bleek achteraf. Dus dan toch eerder 1 – 4 dan 0 – 4. smiley

Niet veel verder komen we toe aan een zaaltje centrum Polenplein genaamd. Hier is het dat de langverwachte gratis proeverij van het Keyte tripel bier ons te wachten staat. Mijn vrouw drinkt dit niet, aldus krijg ik de kans om 2 degustatieglazen van dit hemelse vocht naar binnen te gieten. Dit zaaltje wordt niet als rustpost gerekend, maar is er wel degelijk nog één extra die niet op het parcoursblad staat. Daar gaan we natuurlijk niet over klagen. Het was een welgekomen verrassing.

Ook daarna slaagt de tocht er nog in om ons te verrassen. We passeren eerst via een geitenmarkt die op zijn einde loopt. Ik koop er een brok harde geitenkaas in een kraampje voor 5 euro. Het frituur Tivoli sluit terwijl net zijn kraam af. Dan is er ook nog een kraampje Teas and Bees genaamd met honingproducten. De geiten in de wei vechten terwijl een robbertje uit en maken bizarre, grappige geluiden. Het is er precies de dag voor na ons gevecht met de wespen.
Niet veel later bereiken we het centrum van Ruiselede – waar er een kermis net gedaan is – met de parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw. Daarna roept Marleen mij terug. Blijkbaar was ik al voorbij de huisartsenpraktijk – gelegen in een chique herenhuis – gewandeld van de familie Geyselbrecht. De naam van de opdrachtgever tot “de kasteelmoord” op Stijn Saelens, dokter André Geyselbrecht staat doodleuk nog steeds bovenaan de lijst. Daaronder de naam van zijn dochter Elisabeth en vervolgens nog 2 andere artsen uit de groepspraktijk. Een vrouw die we er vlakbij tegenkomen zegt dat ze daar nog steeds op controle gaat en dat het een brave mens is. Ondertussen zit die “brave mens” wel in de gevangenis. Hij zit 27 jaar vast dus voorlopig zal ze bij zijn dochter of een van de twee andere dokters moeten gaan.

En nee het is nog niet gedaan! We krijgen nog een verrassing. Een standje met frisco’s. Lekker leker jam jam.
Enkele honderden meters later bereiken we weer de startzaal “Sport en Spel”.
Door ons zeer gezapige tempo en de vele intermezzo’s komen we pas aan tegen 5 voor 3. Veel après heb ik dus niet meer kunnen drinken. Bovendien krijg ik het lokale bier Molenaar niet meer te drinken wegens uitverkocht. Ik drink van miserie dan maar een kriek Lindemans.
Daarna willen we nog een droge worst kopen in een kraam buiten de startzaal, maar we krijgen hetzelfde verhaal als met de frituur. Te laat. Net gesloten.
Gelukkig is het bierstandje van Keyte nog open en koop ik mij een pakket Keyte Tripel en Dubbel om als cadeau te geven aan mijn stiefvader.

Tevreden keren we weer met de bus huiswaarts rond 16u. Marleen en ik genieten nog na van pijnlijke knieën. Onze kraakbeenletsels spelen op. Nu ik 1 dag later dit verslag schrijf heb ik er wel al geen last meer van. Veelvuldig ijs leggen en ontstekingsremmers nemen en ik ben er voorlopig weer van af. Maar we moeten blijven bewegen. Stilzitten is geen optie, zeker niet met mijn zittende beroep. Zitten is het nieuwe kanker zoals men dat zegt. We zullen doorgaan om het met de woorden van Ramses Shaffy te zeggen. Moeilijk gaat ook en gooi daar nog maar een paar clichés bovenop.

Voila mijn verslagje is weer uitgetypt. Waarschijnlijk heb ik nog vele anekdotes vergeten. Maar nu hebben jullie zeker en vast een impressie van de tocht en onze uitstap in Ruiselede.



Boerenkrijgmarsen Bornem 15/07/2018

Wandeltochten Posted on 15 Jul, 2018 13:02

Er werd 30 graden voorspeld in de namiddag, dus opnieuw vroeg uit de veren om kwart voor 7 deze keer. Starten kon al vanaf 7 uur bij wandelclub Kwik Bornem, maar we moeten toch ook nog wat slapen he.
Doel was om een korte wandeling te maken met Marieke onze Jack Russell als het nog fris genoeg was.

Na een korte rit van 20 minuten met de wagen komen we toe op de grote parking die voorzien werd door de club. Een 400 meter stappen tot de startzaal daar gaan we niet over klagen als echte wandelaars. Al hoor je dat soms wel eens in het wandelcircuit. Begrijpen wie kan. Elke extra beweging is mooi meegenomen met mijn zittend beroep. Zitten heet het nieuwe kanker te zijn.
Bij aankomst in de zaal legt Marleen de flyers van onze wandeldriedaagse en van Vlaanderen Wandelt. De promocampagne kan niet vroeg genoeg beginnen. Men vertelle het voort.

Om 9 na 8 vatten we onze tocht dan aan. Het eerste deel is 3,9 km lang. We passeren eerst langs het mooie natuurreservaat De Breeven. Dat wandelen we uit en gaan de rechterkant op de Kluisstraat in. Dan de eerste rechts en we volgen de lange Platte Heegtestraat tot we op onze linkerkant het Fort van Bornem zien. Dat is de enige rustpost van de 6 km tocht.
We laten Marieke een beetje water drinken en iets eten. Zelf drinken we ook iets, maar geen bier op dit vroege uur. Ondanks de redelijk uitgebreide bierkaart. Karakter heet dat. Het fort is zeer bekend bij wielertoeristen om deze reden.

Na een korte maar deugddoende pauze vervolgen we onze weg naar de startzaal. Hier worden we langs de kinderboerderij Barelhoeve gestuurd. Als enige van alle tochten. Ideaal om een crèmeglas te eten, maar ook hiervoor is het nog te vroeg.

Als we aankomen in de startzaal komen we nog een aantal Ibissers tegen waaronder onze voorzitter en zijn echtgenote. We zitten gezellig nog wat bij elkaar en ik drink mij toch een frisse pint. Nu mag het om iets voor 10 uur.
Al heb ik op de rustpost andere wandelaars wel al vroeger aan het zwaardere bier zien zitten. Dus dan ben ik toch nog een brave man.
Ik geef Marieke nog wat stukjes hesp van mijn broodje. Daarna mag ze nog een tijdje op mijn schoot zitten, want ze heeft dat toch weer verdiend.



Vriendschapstocht Tisselt 08/07/2018

Wandeltochten Posted on 08 Jul, 2018 19:49

De wekker om 6u26 gezet zodat we vroeg onze wandeling konden aanvangen. Met het aanhoudende zonnige weer zijn we met onze Jack Russell Marieke sowieso genoodzaakt om de tochten vroeg te starten. Mijn vrouw Marleen en Marieke gingen voor de afstand van 7 km en ik hield het bij de 21 km wegens nog niet volledig hersteld van een aanslepende verkoudheid.

Om 7u45 kon ik dan van start gaan vanuit de voetbalchalet van Tisselt. Tot mijn verbazing liep het vrij vlot. Zowel qua beweging als qua ademhaling. De eerste lus ging van de startzaal in Tisselt richting Blaasveld. De maïsvelden – of onder wandelaars ook vrouwenwc’s genaamd – waren duidelijk weer hersteld in hun volle glorie. Tot ver boven mijn 1 meter 88 reikten de maïsplanten uit. Na zo’n 6,5 km kwam ik voor eerste keer toe in de zaal van Het Volkshuis op de Mechelsesteenweg. Daar liet ik een keer afstempelen voor de verzekering en goot ik snel een gewone cola naar binnen voor de suikers.

Hup met die beentjes voor het tweede deel. Dat ging richting de roeivijver van Het Broek, waar enkele honderden meters langs moest gewandeld worden. Vervolgens weer door het Arkenbos richting Het Volkshuis. Dit stuk was natuurlijk enorm aangenaam om in te wandelen. Natuur, dieren en overal schaduw wat zorgde voor een aangename verfrissing. Cola en weer weg.

De derde en laatste lus doorkruiste het vernieuwde park Bel Air te Blaasveld, waar ook het gelijknamige mooie kasteel is gelegen. Ik vermeed echter de nieuw aangelegde Finse piste zoveel mogelijk, omdat ik zo al genoeg vering in mijn schoenen heb zitten. Trop is teveel en teveel is trop. Anders heb je het gevoel dat je op de maan wandelt. En die vervelende houtschors kruipt ook dikwijls in de schoenen. Ik stop nooit tijdens een lus om steentjes of houtschors uit mijn schoenen te halen – dat is tijdverlies – en die koppigheid kan dan weer eens voor blaren zorgen.

Na het park liep het parcours richting het Zeekanaal Brussel-Schelde, waar we heel de tijd moesten langs wandelen. Dat was eigenlijk best wel een saai stuk. En dan kom ik toe na 19,9 km in de startzaal. Terwijl ik dacht 21 km gewandeld te hebben. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik slechts oppervlakkig gekeken heb naar het parcours en niet naar de exacte afstand die er op het papier vermeld stond.

Om toch boven de 20 km uit te komen heb ik dan nog maar de wandeling naar de auto mee geregistreerd via Strava. Ik klok af op 20,4 km in 2u48m, een mooie 7,29 km/u. Zeer blij mee.
Met dit weer was ik genoodzaakt mij onderweg voldoende te hydrateren dus de CamelBak kwam weer goed van pas. Erna deed ik mij tegoed aan 3 glazen gerstenat. En om de maag ook te spijzen, nog een pistolet met kaas, een smoske en een half rijsttaartje naar binnen gewerkt.
Laat niemand mij zeggen dat ik de wandelclubs onvoldoende sponsor.



38e Zomertochten Puurs 24/06/2018

Wandeltochten Posted on 29 Jun, 2018 16:26

Zondag 24 juni
« kottekestocht » te Puurs. U zal zich afvragen wat is dat
juist ?
Mijn vrouw en
ik noemen de op onze wandelkaart – in vierkantjes – aanbevolen wandeltochten
een “kottekestocht”. De wandeling wordt georganiseerd door WVK Puurs. Een van
de drie clubs uit Puurs. Naast hen heb je nog onze club Ibis en Wandel Mee
Ruisbroek. Het is dus niet de eerste keer dat we in Puurs rondwandelen.

Omdat we het
zaterdag getrokken hadden tot middernacht zoals ze in het dialect zeggen,
hielden we het bij de 8 km tocht. Onze hond Marieke – een 13,5 jaar oude Jack
Russell – mocht nog eens mee van stal. Het zonnetje was volop van de partij,
maar de temperatuur lag gelukkig niet te hoog. Rond 11u vertrokken we op pad vanuit de startzaal het gemeenschapshuis
Vrededaal.

Het eerste
stuk van 4 km liep langsheen het datzelfde weekend geopende Landschapspark
Liezele. We besluiten het nabijgelegen Fort Liezele – dat ook gedeeltelijk
vernieuwd werd – een bezoekje te brengen. Dat levert ons extra meters op en zo
komen we nog een gans achteraan het Fort waar je normaal gezien niet kan komen
omdat dit gedeelte tot het museum behoort.

Omdat op die
locatie de start van een ontbijtjogging van de loopclub uit Kalfort
georganiseerd werd kregen we de gelegenheid om ook daar eens een kijkje
te nemen.

Het nieuwe
Fortcafé liepen we ook even binnen om er wat rond te neuzen, alsook het
dakterras (dus bovenop het Fort) wat een prachtig uitzicht geeft op het
landschapspark. Zeker een aanwinst voor Puurs. Of moet ik zeggen Puurs
Sint-Amands? Vanaf 2019 is de gemeentefusie tussen Puurs en Sint-Amands immers
een feit.

We lopen
binnen na lus 1 en ik neem mij een Gini – want het moet niet altijd een biertje
zijn – en we eten een broodje. We zetten ons bij een aantal clubleden dat is
altijd gezellig en keuvelen over koetjes en kalfjes. En ook over hondjes.

Net als we
willen vertrekken komt er een bevriende wandelaar in de zaal en ik ben
verplicht om een Lachouffe mee te drinken (sociaal als ik ben).

Na een
verkwikkende rust beginnen we aan het tweede stuk van 3,7 km. We lopen via de
achtertuin van een clublid – na weer een stilstand om even te palaveren – langsheen de MacDonalds en
glippen even binnen om een paar cheeseburgers achterover te slaan. Nu dat we
daar toch passeerden.

Omdat we de
auto wat verder geparkeerd hadden sluiten we de dag uiteindelijk af met 9,4
wandelkilometers. Alweer een geslaagde dag.



Vlaanderen Wandelt te Brasschaat 29/04/2018

Wandeltochten Posted on 01 May, 2018 20:27

Omdat we de dag ervoor een uitstapje gemaakt hadden naar Leuven, vertrokken we pas in het laat naar Brasschaat. Dat rijmt. We waren moe en hadden niet al te veel zin om te gaan. Bovendien regende het pijpenstelen. Maar omdat onze club volgend jaar Vlaanderen Wandelt organiseert en we daar met een infostand stonden, moesten we natuurlijk op zijn minst eens een kijkje gaan nemen.

Na een 50-tal minuutjes rijden, omdat ik binnendoor reed om de ring van Antwerpen te vermijden, kwamen we uiteindelijk toe in het centrum van Brasschaat waar het nog steeds hevig regende. We parkeerden onze wagen langs de kant van de weg nadat we de locatie van de startzaal gevraagd hadden aan een signaalgever. Hij zei dat het in een tent was niet zo veraf. We hadden in het voorbijrijden een tent zien staan en gingen dus naar die tent. Bleek dat enkel de inwoners van Brasschaat zelf zich daar konden inschrijven en dat het eigenlijk een rustpost was. Er zaten niet zoveel mensen in de tent, dus dat beloofde met dit slechte weer een zware klap te worden voor de organiserende club.

We startten onze wandeling van 9,8 km uiteindelijk pas om 10u54. Het gemeentepark werd eerst aangedaan. We passeerden langs de Rozentuin en het kasteel van Brasschaat. Een prachtige locatie zie maar op hun site http://www.kasteelvanbrasschaat.be/. Via het padje Hogebrugweg genaamd wandelden we over een beekje. Dat wegje had echt zijn naam niet gestolen dus, we liepen over een brug en ze was effectief vrij hoog. Vervolgens ging het voorbij sportcentrum Sportoase Elshout en liepen we lange tijd langs de Laarsebeek tot een bos met allemaal mooie dreven. Niet veel later kwamen we aan in de eigenlijke startlocatie. Ook daar zat de tent maar halfvol, een waar drama.
In een van de kleine tentjes bij de startlocatie stonden de voorzitter en sponsor van onze wandelclub samen met nog enkele bestuursleden en sympathisanten aan de infostand ons op te wachten. Hieronder een impressiefoto.


Ik kocht nog een pakketje van 4 flesjes Tripel d’Oude Caert van een brouwerij uit Brasschaat in een tentje bij de startlocatie. Want niet enkel Ibis Puurs was aanwezig met een infostand. Dit is de website van de plaatselijke brouwerij : https://www.oudecaert.be/bieren.
Na een pauze van een dik uur door het socializen met de clubleden trokken we weer verder op pad voor ons tweede en laatste deel van de tocht. Richting de rustpost waar we onze wandeling door omstandigheden aangevat hadden.

Dit tweede deel – wat dus eigenlijk het eerste deel was smiley – was minder mooi. Vooral villawijken passeerden de revue. Langs het voormalige huis van Jean-Marie Pfaff zijn we echter niet gewandeld. We zagen ergens onderweg nog wel een mooi kapelletje, maar dat was het zowat.
Vooraleer we toekwamen in de rustpost kwamen we nog 2 mede-Ibissers Hendrik en Denis tegen waar we nog een kilometer mee samen wandelden. En waarmee we den – voor ons dan – après aanvatten.

Uiteindelijk klokte Vlaanderen Wandelt te Brasschaat af op een schamele 2768 wandelaars. De 187 medewerkers hebben een rustig dagje gehad. Nochtans regende het in de namiddag niet meer, maar het kwaad was al geschied. Hopelijk hebben wij volgend jaar veel meer geluk met het weer. Want het resultaat staat of valt duidelijk met het weer. Zeer zeer jammer voor de organiserende club Noordergouw. 36 Ibissers trotseerden de regen te Brasschaat en 12 leden namen deel te Brakel. Daar waren 4479 wandelaars van de partij dus toch de helft meer.



Wandeling Van ‘t Jongste naar ‘t Oudste Manneken-Pis 50,5 km 31/03/2018

Wandeltochten Posted on 02 Apr, 2018 09:50

Ik had mij voorgenomen dit jaar nog eens een sportieve prestatie af
te leveren. Een maand of twee terug vond ik dan een tocht van 50 km
georganiseerd door de Padstappers Geraardsbergen. Het betreft een tocht
in lijn van het manneke pis Brussel naar het manneke pis van
Geraardsbergen. Dat laatste zou ouder zijn dan het eerste. Deze tocht
vindt maar om de vijf jaar plaats, dus het was een uitgelezen moment om
hieraan deel te nemen.

Zaterdag 31 maart was het dan
zover. De wekker ging al om vijf uur, want ik ging met de trein. Ik
kreeg het gezelschap van mede-Ibisser Klaas Van De Ven. De trein van
6u14 in Kapelle-op-den-Bos richting Kortrijk, afstappen in Dendermonde.
Vervolgens de trein naar Brussel-Noord, daar overstappen naar
Brussel-Centraal alwaar de tocht van start ging aan het Europakruispunt
vlakbij. Daar stond een tent ons op te wachten waar we ons konden
inschrijven. Er was ook bagagevervoer voorzien.

Uiteindelijk
konden we om 7u21 precies onze tocht aanvatten. Na enkele honderden
meters kwamen we reeds aan het eerste manneke pis toe, dat van Brussel
iets voorbij de Grote Markt. Daar waren we al wat onder de indruk van de
statige gebouwen waardoor we enkele meters verkeerd liepen. Via het
station Brussel-Zuid ging het dan vervolgens langs de vroegmarkt in de
Marollen die volop aan de gang was naar de eerste rustpost onder een
brug in Anderlecht. Het betrof het Pedepark na 8,1 km. Daar waren we
getuige van een uniek schouwspel. Een dakloze man van Afrikaanse afkomst
die onder invloed leek van alcohol en of andere drugs viel de groep
wandelaars die aanschoven voor de eerste drank en voedsel bedeling
lastig. Hij wou waarschijnlijk ook iets om te eten of te drinken? De
organisatie had dan de politie gebeld omdat hij niet wilde weggaan. De
politie arriveerde uiteindelijk met vier man en werkte de man hardhandig
en met veel machtsvertoon tegen de grond. Ze gingen er werkelijk op
liggen zoals je dat weleens in de film ziet. Misschien hadden ze dat
toch met iets minder geweld kunnen oplossen?

Op de
rustpost aldaar te Anderlecht waren er geen toiletten dus zochten we ons
een struik om onze kleine boodschap tegen te doen. De politie was toch
net weg. We kregen als versnapering een halve banaan en een appelkoek.
Water en jenever stonden ons als drank ter beschikking. Tijdens een
lange tocht drink ik echter uit voorzorg geen alcohol, want ik ben niet
zo geoefend als lange afstandswandelaar dat ik hiertegen bestand ben.

Een
beetje verder zagen we in de verte op onze rechterkant een staketmolen.
Deze is mij toevallig bekend omdat ik daar ooit eens op bezoek geweest
ben een 15 jaar geleden. Een toenmalige collega van mij had mij
uitgenodigd om de genaamde Luizenmolen te bezoeken. Zijn nogal vreemde
hobby was molenaartje spelen.

Na 16,6 km kwamen we toe op
de tweede en eerste echte rustpost. Daar konden we ons even neervlijen
op een stoel. En we kwamen toch niet Patrick Kloek tegen zeker? Mij bekend
omdat ik vroeger weleens een wandeltocht liep toen mijn knieën nog niet
versleten waren. Hij is een bekend ultraloper. Enkele weken terug was
hij de eerste 50 plusser op de 100 km loop te Hamme onder bar koude
omstandigheden bij een gevoelstemperatuur van min tien graden! Met
andere woorden het is een beest. Hij nam een foto van mij en mijn
wandelkompaan Klaas en ging weer verder zijn weg.

De tweede rustpost Levensrust genaamd te Lennik, was een sporthal en we kregen een koetjesreep en een grote suikerwafel.

Op
25,2 km arriveerden we aan de Lombeekzaal te Roosdaal. Daar kregen we
een grote koude pastabeker die ik niet volledig binnenkreeg. Hier kregen
we onze rugzak ter beschikking om eventueel van kledij of schoenen te
wisselen.

Net als bij de eerste rustpost moesten we hier een
kwartier tot twintig minuten aanschuiven voor de bedeling. Hierdoor
kwamen we bijna in de laatste bus – zoals men dat zegt – deelnemers
terecht. Het tempo moest dus omhoog en ik nam als snelste stapper van de
twee het heft in handen om Klaas naar een hogere snelheid te voeren. Ik
bracht ons terug naar een groep die iets vroeger dan

ons van het zaaltje vertrokken was. Daar haakten we ons wagonnetje weer aan.

Na
32,5 km kwamen we toe aan zaal De Kasseiheide te Lieferinge Ninove.
Daar werkte ik een boterham met gehakt naar binnen. Het partje
sinaasappel liet ik aan mij voorbijgaan. We besloten nu niet meer te
rusten, want we moesten op schema blijven om voor de eindtijd van 19u
aan te komen in Geraardsbergen.

Na 38,4 km arriveerden we
in het Buurthuis Beukenboom te Nieuwenhove Geraardsbergen. De boterham
met platte kaas en radijzen kon ons wel smaken. Onderweg kwamen we twee
wandelaars tegen met elk een soort bulldog hond. Duvel en Stella
genaamd. We vroegen ons af of zij ook de 50 km tocht aan het stappen
waren. Hun baasjes vertelden ons evenwel dat ze hun honden hadden laten
afleveren aan de rustpost om de laatste 12 km af te werken.

Aan
de laatste rustpost op 44,8 km aan De Helix te Grimminge Geraardsbergen
konden we ons buiten op een terras neervlijen. Met een rijsttaartje en
een stuk ananas konden we weer even aansterken. Ik nuttigde mijn eerste
alcoholconsumptie. Voorzichtigheidshalve beperkte ik mij tot 1 pintje.
We mochten ook niet te overmoedig worden met de eindstreep in zicht. En
het laatste loodje bleek echt wel zwaar te worden. Toch wat het weer
betrof. Op 6 km van het einde begon het ineens pijpenstelen te regenen.
Omdat ik licht gekleed was en het koud begon te krijgen liet ik mijn
kompaan Klaas achter om aan een hogere snelheid richting eindstreep te
wandelen. Mijn Regatta paraplu die ik enkele weken terug in Herne had
gekocht bleek dus toch nog van nut te zijn. Echter door het feit van de
harde regen was het zicht nogal beperkt en liep ik samen met vele
wandelaars een afslag mis. Gelukkig waren er mensen van de streek die
ons snel weer op het juiste pad hielpen.

Na de regen viel er een
prachtige regenboog te bewonderen. De felste die ik al ooit heb gezien,
echt volle kleuren. Vervolgens tegen een goed tempo richting centrum
Geraardsbergen waar de voorbereiding voor de Ronde van Vlaanderen goed
zichtbaar was. Het manneke pis van Geraardsbergen kwam ik dan nog eerst
tegen alvorens de laatste straat voor de finish in te gaan. Die straat
liep een redelijk groot stuk stevig bergop. Maar het ging nog vlot. Ik
kwam dan alleen toe aan het Koetshuis in het Abdijpark te Geraardsbergen
om 18u43 dus nog binnen de tijd.

Daar kregen we dan als beloning
nog een Tongerlo te drinken. Ik wachtte nog even op Klaas die net voor
19u nog binnenliep. Samen nuttigden we dan nog een spaghetti bolognaise
en ik dronk nog een extra Tongerlo.

Beiden zeer moe maar
voldaan was onze lijdensweg echter nog niet teneinde, want we moesten
nog te voet naar het station van Geraardsbergen. Over onze lastige
pendelweg naar huis ga ik niet verder uitweiden. Conclusie : een zeer
mooie wandeltocht doorheen het Pajottenland en de Vlaamse Ardennen die
zeker voor herhaling vatbaar is. Vele mooie vergezichten, maar ook zware
modderige paden. Bij momenten was het schaatsen om recht te blijven. We
zijn weer een ervaring en prestatie rijker. Na een 50 km tocht te
hebben volbracht komt steeds weder de vraag of ik aan een 100 km tocht
zal deelnemen. Maar het antwoord op die vraag is nog steeds neen. Ik
geef er nog steeds de voorkeur aan een wandeling overdag af te werken
zodat je ondertussen van de landschappen kan genieten. Een 60 km tocht
zie ik dus wel goed zitten. Maar 100 km krijg je niet afgewerkt tijdens
het daglicht. En het is natuurlijk ook een stuk langer en lastiger om te
verteren voor het lichaam.



Kriek- en Mattentochten te Herne 11/03/2018

Wandeltochten Posted on 14 Mar, 2018 19:46

16,39 km wandelplezier samen met Marleentje en de secretaris Hendrik Van Reck. Busreis van onze wandelclub Ibis Puurs.

Met de busreizen is het steeds vroeg dag. De wekker om half 7 en hup de deur uit naar het JOC Wijland, alwaar de bus ons reeds staat op te wachten. Het regent en Frank De Boosere heeft een dag volg regen voorspeld.
Eens we aankomen in Herne kopen we dan ook meteen een paraplu bij de stand van Regatta. Onderweg wordt het ons echter duidelijk dat het blijkbaar droog zal blijven. Maar niet getreurd, we hadden een deftige paraplu nodig. Dus deze is dan meteen ook aangeschaft.
Blijkbaar hadden enkele wandelclubs uit onze omgeving Herne ook aangestipt als busreis. Zo waren Kadee Bornem en Tornado Boortmeerbook ook van de partij.

De eerste lus van 5,2 km bracht ons richting Kokejane. Kokejane is een gehucht gelegen op de taalgrens en behoort deels tot Vlaanderen en deels tot Wallonië, respectievelijk de gemeente Herne en de gemeente Edingen. In het Frans wordt het gehucht Coquiane genoemd. Even van wikipedia als bron genomen. smiley
Om bij de eerste rustpost te geraken krijgen we nog een serieuze uitdaging te verwerken. Een stijl stuk bergop en bovendien zeer modderig. De snelheid gaat hier serieus naar omlaag. Maar we stapten al zeer op het gemak.

De tweede lus van 4,4 km brengt ons langs het prachtige kasteelpark Ter Rijst. Hier heb ik vele foto’s van genomen echt de moeite waard. Hier vind je de link van de website van Natuur en Bos voor meer informatie:
https://www.natuurenbos.be/parkterrijst
Op het einde van lus 2 gaat het mis. Hendrik volgt de voorzitter – als ik mij niet vergis – van de wandelclub van Kadee Bornem waarmee hij in een gesprek is verwikkeld. Zij volgen hierdoor de pijlen van de 32 km tocht in plaats van die van de 15 km. Gelukkig ziet mijn vrouw het op tijd en we roepen samen naar het duo die na een minuut roepen op hun passen terugkeren.
De rustpost is opnieuw dezelfde als de eerste, een schooltje zoals dat wel meer het geval is. Enkele mensen zitten buiten van het ondertussen goede warme weer te genieten en we besluiten dan ook ons bij hen aan te sluiten. Na een tijdje is de zon weg en komt er hevige wind waardoor we ons jasje weer moeten aantrekken en we uiteindelijk weer op pad gaan om het warm te krijgen.

De laatste lus richting startzaal is een stuk van 6 km. Onderweg komen we een verkeersbord met het woord IJZEL tegen. Waren we dan echt al zo ver gestapt? smiley
Op een gegeven moment krijgen we een splitsingspijl met de keuze tussen een stuk natuur of een stuk wegparcours. We kiezen als avontuurlijke mensen natuurlijk voor het stuk natuur. Dat stelde nu niet meteen veel voor. Eigenlijk was het gewoon een zeer modderige wei ter beschikking gesteld door een plaatselijke boer. Het was opletten geblazen om geen benen te breken.

Uiteindelijk komen we toe met 16,39 km op de teller volgens Strava. Met foto’s te trekken heb ik wel af en toe even wat van het parcours afgeweken. Dus al bij al was de afstand wel correct.
Ik drink mij nog een donker Kartuis biertje smiley http://www.kartuis.be/
en andere wandelaars genieten van het Cesar bier. Genoemd naar de stripfiguur vader van Urbanus. We zitten niet ver van Tollembeek vandaar. Onze kompaan Hendrik was een tijd spoorloos . Bleek dat hij op een verloren gelopen hond zonder chip aan het passen was bij de stand van Regatta. De brave mens.
Moe maar voldaan keren we om 16 u weer met de bus huiswaarts.



Donkmeertocht – 1e tocht Donkmeertrofee 28 januari 2018

Wandeltochten Posted on 02 Feb, 2018 10:49

Omdat mijn vrouw recentelijk geopereerd werd, bevond ik mij nog eens in de mogelijkheid een iets langere afstand af te leggen. Ze kon namelijk niet meewandelen.
Tegen half negen stond ik aan de kerk van Liezele om Hendrik de secretaris op te pikken. We hadden daar afgesproken om deel te nemen aan de tocht te Berlare. Bekend van het Donkmeer waarnaar de naam van de tocht verwijst. De langste afstand van 25 km was ons doel.

Uiteindelijk de 24,3 km afstand vlot afgelegd aan een dikke 5 km per uur. De secretaris heeft mij verrast. De dag erna had hij zelf geen spierpijn zei hij op de bestuursvergadering die toen plaats vond.
Hieronder zie je langs waar we allemaal gepasseerd zijn en waar de stops zich bevonden.
Eerst dus een lus van 6,4 km rondom het Donkmeer zelf. Daarna nog 3 lussen van ongeveer dezelfde afstand. Ideaal dus een dikke duim voor de organisatie.
Voldoende natuur om de talrijk opgekomen wandelaars te bekoren. Met 2799 deelnemers een absoluut succes.
We passeerden ook langs de Eendenkooi Nieuwdonk en langs de Gratiebossen. Het Kasteelpark van Berlare was zeker en vast ook een aanrader.



« PreviousNext »