Blog Image

Ssst... hier wandelt den Ibis

Ssst... hier wandelt den Ibis

De bedoeling van deze blog is dat Ibissers op deze plaats hun wandelervaringen kunnen delen.

Vriendschapstocht Tisselt 08/07/2018

Wandeltochten Posted on 08 Jul, 2018 19:49

De wekker om 6u26 gezet zodat we vroeg onze wandeling konden aanvangen. Met het aanhoudende zonnige weer zijn we met onze Jack Russell Marieke sowieso genoodzaakt om de tochten vroeg te starten. Mijn vrouw Marleen en Marieke gingen voor de afstand van 7 km en ik hield het bij de 21 km wegens nog niet volledig hersteld van een aanslepende verkoudheid.

Om 7u45 kon ik dan van start gaan vanuit de voetbalchalet van Tisselt. Tot mijn verbazing liep het vrij vlot. Zowel qua beweging als qua ademhaling. De eerste lus ging van de startzaal in Tisselt richting Blaasveld. De maïsvelden – of onder wandelaars ook vrouwenwc’s genaamd – waren duidelijk weer hersteld in hun volle glorie. Tot ver boven mijn 1 meter 88 reikten de maïsplanten uit. Na zo’n 6,5 km kwam ik voor eerste keer toe in de zaal van Het Volkshuis op de Mechelsesteenweg. Daar liet ik een keer afstempelen voor de verzekering en goot ik snel een gewone cola naar binnen voor de suikers.

Hup met die beentjes voor het tweede deel. Dat ging richting de roeivijver van Het Broek, waar enkele honderden meters langs moest gewandeld worden. Vervolgens weer door het Arkenbos richting Het Volkshuis. Dit stuk was natuurlijk enorm aangenaam om in te wandelen. Natuur, dieren en overal schaduw wat zorgde voor een aangename verfrissing. Cola en weer weg.

De derde en laatste lus doorkruiste het vernieuwde park Bel Air te Blaasveld, waar ook het gelijknamige mooie kasteel is gelegen. Ik vermeed echter de nieuw aangelegde Finse piste zoveel mogelijk, omdat ik zo al genoeg vering in mijn schoenen heb zitten. Trop is teveel en teveel is trop. Anders heb je het gevoel dat je op de maan wandelt. En die vervelende houtschors kruipt ook dikwijls in de schoenen. Ik stop nooit tijdens een lus om steentjes of houtschors uit mijn schoenen te halen – dat is tijdverlies – en die koppigheid kan dan weer eens voor blaren zorgen.

Na het park liep het parcours richting het Zeekanaal Brussel-Schelde, waar we heel de tijd moesten langs wandelen. Dat was eigenlijk best wel een saai stuk. En dan kom ik toe na 19,9 km in de startzaal. Terwijl ik dacht 21 km gewandeld te hebben. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik slechts oppervlakkig gekeken heb naar het parcours en niet naar de exacte afstand die er op het papier vermeld stond.

Om toch boven de 20 km uit te komen heb ik dan nog maar de wandeling naar de auto mee geregistreerd via Strava. Ik klok af op 20,4 km in 2u48m, een mooie 7,29 km/u. Zeer blij mee.
Met dit weer was ik genoodzaakt mij onderweg voldoende te hydrateren dus de CamelBak kwam weer goed van pas. Erna deed ik mij tegoed aan 3 glazen gerstenat. En om de maag ook te spijzen, nog een pistolet met kaas, een smoske en een half rijsttaartje naar binnen gewerkt.
Laat niemand mij zeggen dat ik de wandelclubs onvoldoende sponsor.



38e Zomertochten Puurs 24/06/2018

Wandeltochten Posted on 29 Jun, 2018 16:26

Zondag 24 juni
« kottekestocht » te Puurs. U zal zich afvragen wat is dat
juist ?
Mijn vrouw en
ik noemen de op onze wandelkaart – in vierkantjes – aanbevolen wandeltochten
een “kottekestocht”. De wandeling wordt georganiseerd door WVK Puurs. Een van
de drie clubs uit Puurs. Naast hen heb je nog onze club Ibis en Wandel Mee
Ruisbroek. Het is dus niet de eerste keer dat we in Puurs rondwandelen.

Omdat we het
zaterdag getrokken hadden tot middernacht zoals ze in het dialect zeggen,
hielden we het bij de 8 km tocht. Onze hond Marieke – een 13,5 jaar oude Jack
Russell – mocht nog eens mee van stal. Het zonnetje was volop van de partij,
maar de temperatuur lag gelukkig niet te hoog. Rond 11u vertrokken we op pad vanuit de startzaal het gemeenschapshuis
Vrededaal.

Het eerste
stuk van 4 km liep langsheen het datzelfde weekend geopende Landschapspark
Liezele. We besluiten het nabijgelegen Fort Liezele – dat ook gedeeltelijk
vernieuwd werd – een bezoekje te brengen. Dat levert ons extra meters op en zo
komen we nog een gans achteraan het Fort waar je normaal gezien niet kan komen
omdat dit gedeelte tot het museum behoort.

Omdat op die
locatie de start van een ontbijtjogging van de loopclub uit Kalfort
georganiseerd werd kregen we de gelegenheid om ook daar eens een kijkje
te nemen.

Het nieuwe
Fortcafé liepen we ook even binnen om er wat rond te neuzen, alsook het
dakterras (dus bovenop het Fort) wat een prachtig uitzicht geeft op het
landschapspark. Zeker een aanwinst voor Puurs. Of moet ik zeggen Puurs
Sint-Amands? Vanaf 2019 is de gemeentefusie tussen Puurs en Sint-Amands immers
een feit.

We lopen
binnen na lus 1 en ik neem mij een Gini – want het moet niet altijd een biertje
zijn – en we eten een broodje. We zetten ons bij een aantal clubleden dat is
altijd gezellig en keuvelen over koetjes en kalfjes. En ook over hondjes.

Net als we
willen vertrekken komt er een bevriende wandelaar in de zaal en ik ben
verplicht om een Lachouffe mee te drinken (sociaal als ik ben).

Na een
verkwikkende rust beginnen we aan het tweede stuk van 3,7 km. We lopen via de
achtertuin van een clublid – na weer een stilstand om even te palaveren – langsheen de MacDonalds en
glippen even binnen om een paar cheeseburgers achterover te slaan. Nu dat we
daar toch passeerden.

Omdat we de
auto wat verder geparkeerd hadden sluiten we de dag uiteindelijk af met 9,4
wandelkilometers. Alweer een geslaagde dag.



Vlaanderen Wandelt te Brasschaat 29/04/2018

Wandeltochten Posted on 01 May, 2018 20:27

Omdat we de dag ervoor een uitstapje gemaakt hadden naar Leuven, vertrokken we pas in het laat naar Brasschaat. Dat rijmt. We waren moe en hadden niet al te veel zin om te gaan. Bovendien regende het pijpenstelen. Maar omdat onze club volgend jaar Vlaanderen Wandelt organiseert en we daar met een infostand stonden, moesten we natuurlijk op zijn minst eens een kijkje gaan nemen.

Na een 50-tal minuutjes rijden, omdat ik binnendoor reed om de ring van Antwerpen te vermijden, kwamen we uiteindelijk toe in het centrum van Brasschaat waar het nog steeds hevig regende. We parkeerden onze wagen langs de kant van de weg nadat we de locatie van de startzaal gevraagd hadden aan een signaalgever. Hij zei dat het in een tent was niet zo veraf. We hadden in het voorbijrijden een tent zien staan en gingen dus naar die tent. Bleek dat enkel de inwoners van Brasschaat zelf zich daar konden inschrijven en dat het eigenlijk een rustpost was. Er zaten niet zoveel mensen in de tent, dus dat beloofde met dit slechte weer een zware klap te worden voor de organiserende club.

We startten onze wandeling van 9,8 km uiteindelijk pas om 10u54. Het gemeentepark werd eerst aangedaan. We passeerden langs de Rozentuin en het kasteel van Brasschaat. Een prachtige locatie zie maar op hun site http://www.kasteelvanbrasschaat.be/. Via het padje Hogebrugweg genaamd wandelden we over een beekje. Dat wegje had echt zijn naam niet gestolen dus, we liepen over een brug en ze was effectief vrij hoog. Vervolgens ging het voorbij sportcentrum Sportoase Elshout en liepen we lange tijd langs de Laarsebeek tot een bos met allemaal mooie dreven. Niet veel later kwamen we aan in de eigenlijke startlocatie. Ook daar zat de tent maar halfvol, een waar drama.
In een van de kleine tentjes bij de startlocatie stonden de voorzitter en sponsor van onze wandelclub samen met nog enkele bestuursleden en sympathisanten aan de infostand ons op te wachten. Hieronder een impressiefoto.


Ik kocht nog een pakketje van 4 flesjes Tripel d’Oude Caert van een brouwerij uit Brasschaat in een tentje bij de startlocatie. Want niet enkel Ibis Puurs was aanwezig met een infostand. Dit is de website van de plaatselijke brouwerij : https://www.oudecaert.be/bieren.
Na een pauze van een dik uur door het socializen met de clubleden trokken we weer verder op pad voor ons tweede en laatste deel van de tocht. Richting de rustpost waar we onze wandeling door omstandigheden aangevat hadden.

Dit tweede deel – wat dus eigenlijk het eerste deel was smiley – was minder mooi. Vooral villawijken passeerden de revue. Langs het voormalige huis van Jean-Marie Pfaff zijn we echter niet gewandeld. We zagen ergens onderweg nog wel een mooi kapelletje, maar dat was het zowat.
Vooraleer we toekwamen in de rustpost kwamen we nog 2 mede-Ibissers Hendrik en Denis tegen waar we nog een kilometer mee samen wandelden. En waarmee we den – voor ons dan – après aanvatten.

Uiteindelijk klokte Vlaanderen Wandelt te Brasschaat af op een schamele 2768 wandelaars. De 187 medewerkers hebben een rustig dagje gehad. Nochtans regende het in de namiddag niet meer, maar het kwaad was al geschied. Hopelijk hebben wij volgend jaar veel meer geluk met het weer. Want het resultaat staat of valt duidelijk met het weer. Zeer zeer jammer voor de organiserende club Noordergouw. 36 Ibissers trotseerden de regen te Brasschaat en 12 leden namen deel te Brakel. Daar waren 4479 wandelaars van de partij dus toch de helft meer.



Wandeling Van ‘t Jongste naar ‘t Oudste Manneken-Pis 50,5 km 31/03/2018

Wandeltochten Posted on 02 Apr, 2018 09:50

Ik had mij voorgenomen dit jaar nog eens een sportieve prestatie af
te leveren. Een maand of twee terug vond ik dan een tocht van 50 km
georganiseerd door de Padstappers Geraardsbergen. Het betreft een tocht
in lijn van het manneke pis Brussel naar het manneke pis van
Geraardsbergen. Dat laatste zou ouder zijn dan het eerste. Deze tocht
vindt maar om de vijf jaar plaats, dus het was een uitgelezen moment om
hieraan deel te nemen.

Zaterdag 31 maart was het dan
zover. De wekker ging al om vijf uur, want ik ging met de trein. Ik
kreeg het gezelschap van mede-Ibisser Klaas Van De Ven. De trein van
6u14 in Kapelle-op-den-Bos richting Kortrijk, afstappen in Dendermonde.
Vervolgens de trein naar Brussel-Noord, daar overstappen naar
Brussel-Centraal alwaar de tocht van start ging aan het Europakruispunt
vlakbij. Daar stond een tent ons op te wachten waar we ons konden
inschrijven. Er was ook bagagevervoer voorzien.

Uiteindelijk
konden we om 7u21 precies onze tocht aanvatten. Na enkele honderden
meters kwamen we reeds aan het eerste manneke pis toe, dat van Brussel
iets voorbij de Grote Markt. Daar waren we al wat onder de indruk van de
statige gebouwen waardoor we enkele meters verkeerd liepen. Via het
station Brussel-Zuid ging het dan vervolgens langs de vroegmarkt in de
Marollen die volop aan de gang was naar de eerste rustpost onder een
brug in Anderlecht. Het betrof het Pedepark na 8,1 km. Daar waren we
getuige van een uniek schouwspel. Een dakloze man van Afrikaanse afkomst
die onder invloed leek van alcohol en of andere drugs viel de groep
wandelaars die aanschoven voor de eerste drank en voedsel bedeling
lastig. Hij wou waarschijnlijk ook iets om te eten of te drinken? De
organisatie had dan de politie gebeld omdat hij niet wilde weggaan. De
politie arriveerde uiteindelijk met vier man en werkte de man hardhandig
en met veel machtsvertoon tegen de grond. Ze gingen er werkelijk op
liggen zoals je dat weleens in de film ziet. Misschien hadden ze dat
toch met iets minder geweld kunnen oplossen?

Op de
rustpost aldaar te Anderlecht waren er geen toiletten dus zochten we ons
een struik om onze kleine boodschap tegen te doen. De politie was toch
net weg. We kregen als versnapering een halve banaan en een appelkoek.
Water en jenever stonden ons als drank ter beschikking. Tijdens een
lange tocht drink ik echter uit voorzorg geen alcohol, want ik ben niet
zo geoefend als lange afstandswandelaar dat ik hiertegen bestand ben.

Een
beetje verder zagen we in de verte op onze rechterkant een staketmolen.
Deze is mij toevallig bekend omdat ik daar ooit eens op bezoek geweest
ben een 15 jaar geleden. Een toenmalige collega van mij had mij
uitgenodigd om de genaamde Luizenmolen te bezoeken. Zijn nogal vreemde
hobby was molenaartje spelen.

Na 16,6 km kwamen we toe op
de tweede en eerste echte rustpost. Daar konden we ons even neervlijen
op een stoel. En we kwamen toch niet Patrick Kloek tegen zeker? Mij bekend
omdat ik vroeger weleens een wandeltocht liep toen mijn knieën nog niet
versleten waren. Hij is een bekend ultraloper. Enkele weken terug was
hij de eerste 50 plusser op de 100 km loop te Hamme onder bar koude
omstandigheden bij een gevoelstemperatuur van min tien graden! Met
andere woorden het is een beest. Hij nam een foto van mij en mijn
wandelkompaan Klaas en ging weer verder zijn weg.

De tweede rustpost Levensrust genaamd te Lennik, was een sporthal en we kregen een koetjesreep en een grote suikerwafel.

Op
25,2 km arriveerden we aan de Lombeekzaal te Roosdaal. Daar kregen we
een grote koude pastabeker die ik niet volledig binnenkreeg. Hier kregen
we onze rugzak ter beschikking om eventueel van kledij of schoenen te
wisselen.

Net als bij de eerste rustpost moesten we hier een
kwartier tot twintig minuten aanschuiven voor de bedeling. Hierdoor
kwamen we bijna in de laatste bus – zoals men dat zegt – deelnemers
terecht. Het tempo moest dus omhoog en ik nam als snelste stapper van de
twee het heft in handen om Klaas naar een hogere snelheid te voeren. Ik
bracht ons terug naar een groep die iets vroeger dan

ons van het zaaltje vertrokken was. Daar haakten we ons wagonnetje weer aan.

Na
32,5 km kwamen we toe aan zaal De Kasseiheide te Lieferinge Ninove.
Daar werkte ik een boterham met gehakt naar binnen. Het partje
sinaasappel liet ik aan mij voorbijgaan. We besloten nu niet meer te
rusten, want we moesten op schema blijven om voor de eindtijd van 19u
aan te komen in Geraardsbergen.

Na 38,4 km arriveerden we
in het Buurthuis Beukenboom te Nieuwenhove Geraardsbergen. De boterham
met platte kaas en radijzen kon ons wel smaken. Onderweg kwamen we twee
wandelaars tegen met elk een soort bulldog hond. Duvel en Stella
genaamd. We vroegen ons af of zij ook de 50 km tocht aan het stappen
waren. Hun baasjes vertelden ons evenwel dat ze hun honden hadden laten
afleveren aan de rustpost om de laatste 12 km af te werken.

Aan
de laatste rustpost op 44,8 km aan De Helix te Grimminge Geraardsbergen
konden we ons buiten op een terras neervlijen. Met een rijsttaartje en
een stuk ananas konden we weer even aansterken. Ik nuttigde mijn eerste
alcoholconsumptie. Voorzichtigheidshalve beperkte ik mij tot 1 pintje.
We mochten ook niet te overmoedig worden met de eindstreep in zicht. En
het laatste loodje bleek echt wel zwaar te worden. Toch wat het weer
betrof. Op 6 km van het einde begon het ineens pijpenstelen te regenen.
Omdat ik licht gekleed was en het koud begon te krijgen liet ik mijn
kompaan Klaas achter om aan een hogere snelheid richting eindstreep te
wandelen. Mijn Regatta paraplu die ik enkele weken terug in Herne had
gekocht bleek dus toch nog van nut te zijn. Echter door het feit van de
harde regen was het zicht nogal beperkt en liep ik samen met vele
wandelaars een afslag mis. Gelukkig waren er mensen van de streek die
ons snel weer op het juiste pad hielpen.

Na de regen viel er een
prachtige regenboog te bewonderen. De felste die ik al ooit heb gezien,
echt volle kleuren. Vervolgens tegen een goed tempo richting centrum
Geraardsbergen waar de voorbereiding voor de Ronde van Vlaanderen goed
zichtbaar was. Het manneke pis van Geraardsbergen kwam ik dan nog eerst
tegen alvorens de laatste straat voor de finish in te gaan. Die straat
liep een redelijk groot stuk stevig bergop. Maar het ging nog vlot. Ik
kwam dan alleen toe aan het Koetshuis in het Abdijpark te Geraardsbergen
om 18u43 dus nog binnen de tijd.

Daar kregen we dan als beloning
nog een Tongerlo te drinken. Ik wachtte nog even op Klaas die net voor
19u nog binnenliep. Samen nuttigden we dan nog een spaghetti bolognaise
en ik dronk nog een extra Tongerlo.

Beiden zeer moe maar
voldaan was onze lijdensweg echter nog niet teneinde, want we moesten
nog te voet naar het station van Geraardsbergen. Over onze lastige
pendelweg naar huis ga ik niet verder uitweiden. Conclusie : een zeer
mooie wandeltocht doorheen het Pajottenland en de Vlaamse Ardennen die
zeker voor herhaling vatbaar is. Vele mooie vergezichten, maar ook zware
modderige paden. Bij momenten was het schaatsen om recht te blijven. We
zijn weer een ervaring en prestatie rijker. Na een 50 km tocht te
hebben volbracht komt steeds weder de vraag of ik aan een 100 km tocht
zal deelnemen. Maar het antwoord op die vraag is nog steeds neen. Ik
geef er nog steeds de voorkeur aan een wandeling overdag af te werken
zodat je ondertussen van de landschappen kan genieten. Een 60 km tocht
zie ik dus wel goed zitten. Maar 100 km krijg je niet afgewerkt tijdens
het daglicht. En het is natuurlijk ook een stuk langer en lastiger om te
verteren voor het lichaam.



Kriek- en Mattentochten te Herne 11/03/2018

Wandeltochten Posted on 14 Mar, 2018 19:46

16,39 km wandelplezier samen met Marleentje en de secretaris Hendrik Van Reck. Busreis van onze wandelclub Ibis Puurs.

Met de busreizen is het steeds vroeg dag. De wekker om half 7 en hup de deur uit naar het JOC Wijland, alwaar de bus ons reeds staat op te wachten. Het regent en Frank De Boosere heeft een dag volg regen voorspeld.
Eens we aankomen in Herne kopen we dan ook meteen een paraplu bij de stand van Regatta. Onderweg wordt het ons echter duidelijk dat het blijkbaar droog zal blijven. Maar niet getreurd, we hadden een deftige paraplu nodig. Dus deze is dan meteen ook aangeschaft.
Blijkbaar hadden enkele wandelclubs uit onze omgeving Herne ook aangestipt als busreis. Zo waren Kadee Bornem en Tornado Boortmeerbook ook van de partij.

De eerste lus van 5,2 km bracht ons richting Kokejane. Kokejane is een gehucht gelegen op de taalgrens en behoort deels tot Vlaanderen en deels tot Wallonië, respectievelijk de gemeente Herne en de gemeente Edingen. In het Frans wordt het gehucht Coquiane genoemd. Even van wikipedia als bron genomen. smiley
Om bij de eerste rustpost te geraken krijgen we nog een serieuze uitdaging te verwerken. Een stijl stuk bergop en bovendien zeer modderig. De snelheid gaat hier serieus naar omlaag. Maar we stapten al zeer op het gemak.

De tweede lus van 4,4 km brengt ons langs het prachtige kasteelpark Ter Rijst. Hier heb ik vele foto’s van genomen echt de moeite waard. Hier vind je de link van de website van Natuur en Bos voor meer informatie:
https://www.natuurenbos.be/parkterrijst
Op het einde van lus 2 gaat het mis. Hendrik volgt de voorzitter – als ik mij niet vergis – van de wandelclub van Kadee Bornem waarmee hij in een gesprek is verwikkeld. Zij volgen hierdoor de pijlen van de 32 km tocht in plaats van die van de 15 km. Gelukkig ziet mijn vrouw het op tijd en we roepen samen naar het duo die na een minuut roepen op hun passen terugkeren.
De rustpost is opnieuw dezelfde als de eerste, een schooltje zoals dat wel meer het geval is. Enkele mensen zitten buiten van het ondertussen goede warme weer te genieten en we besluiten dan ook ons bij hen aan te sluiten. Na een tijdje is de zon weg en komt er hevige wind waardoor we ons jasje weer moeten aantrekken en we uiteindelijk weer op pad gaan om het warm te krijgen.

De laatste lus richting startzaal is een stuk van 6 km. Onderweg komen we een verkeersbord met het woord IJZEL tegen. Waren we dan echt al zo ver gestapt? smiley
Op een gegeven moment krijgen we een splitsingspijl met de keuze tussen een stuk natuur of een stuk wegparcours. We kiezen als avontuurlijke mensen natuurlijk voor het stuk natuur. Dat stelde nu niet meteen veel voor. Eigenlijk was het gewoon een zeer modderige wei ter beschikking gesteld door een plaatselijke boer. Het was opletten geblazen om geen benen te breken.

Uiteindelijk komen we toe met 16,39 km op de teller volgens Strava. Met foto’s te trekken heb ik wel af en toe even wat van het parcours afgeweken. Dus al bij al was de afstand wel correct.
Ik drink mij nog een donker Kartuis biertje smiley http://www.kartuis.be/
en andere wandelaars genieten van het Cesar bier. Genoemd naar de stripfiguur vader van Urbanus. We zitten niet ver van Tollembeek vandaar. Onze kompaan Hendrik was een tijd spoorloos . Bleek dat hij op een verloren gelopen hond zonder chip aan het passen was bij de stand van Regatta. De brave mens.
Moe maar voldaan keren we om 16 u weer met de bus huiswaarts.



Donkmeertocht – 1e tocht Donkmeertrofee 28 januari 2018

Wandeltochten Posted on 02 Feb, 2018 10:49

Omdat mijn vrouw recentelijk geopereerd werd, bevond ik mij nog eens in de mogelijkheid een iets langere afstand af te leggen. Ze kon namelijk niet meewandelen.
Tegen half negen stond ik aan de kerk van Liezele om Hendrik de secretaris op te pikken. We hadden daar afgesproken om deel te nemen aan de tocht te Berlare. Bekend van het Donkmeer waarnaar de naam van de tocht verwijst. De langste afstand van 25 km was ons doel.

Uiteindelijk de 24,3 km afstand vlot afgelegd aan een dikke 5 km per uur. De secretaris heeft mij verrast. De dag erna had hij zelf geen spierpijn zei hij op de bestuursvergadering die toen plaats vond.
Hieronder zie je langs waar we allemaal gepasseerd zijn en waar de stops zich bevonden.
Eerst dus een lus van 6,4 km rondom het Donkmeer zelf. Daarna nog 3 lussen van ongeveer dezelfde afstand. Ideaal dus een dikke duim voor de organisatie.
Voldoende natuur om de talrijk opgekomen wandelaars te bekoren. Met 2799 deelnemers een absoluut succes.
We passeerden ook langs de Eendenkooi Nieuwdonk en langs de Gratiebossen. Het Kasteelpark van Berlare was zeker en vast ook een aanrader.



33e Herfsttochten Ruisbroek

Wandeltochten Posted on 12 Nov, 2017 17:49

Ik had mij nog eens voorgenomen om een lange afstand af te werken. Dus de wekker om 6u26 gezet. Op het gemak mij klaargemaakt en nog een koffietje gedronken. Niets gegeten, want ik wandel beter op een lege maag. Om 7u05 vertrok ik dan te voet naar de startzaal. Ik woon op 3,15 km daar vandaan, dus dat kon er nog wel bij. Voor de gelegenheid nog eens met een hoofdlampje gewandeld voor de zichtbaarheid. Aangezien er regenweer voorspeld werd had ik mijn wandelschoenen aangetrokken. Normaal wandel ik altijd met loopschoenen.

Eens aangekomen bij de startzaal alle formaliteiten rustig afgewerkt en met volle moed en goesting op pad.
De eerste lus van de langste afstand van 25 km ging langs de spoorweg, Kreweg en Hof Ter Zielbeek. Mij zeer goed bekend als ik geen tijd of zin heb om een officiële wandeltocht af te werken kan je mij daar regelmatig tegen het lijf “stappen”. smiley
De eerste rustpost is tevens de startzaal, daar zo’n 5 minuten gestopt om een cola naar binnen te werken.

De tweede lus ging via Prayon richting eetcafe en waterskiclub Clothilde langs het water dus. Aan de wachtbekkens (Vlietdijk) op de linkerkant moesten we van het jaagpad af. Daar allerlei wegeltjes en hup richting het centrum van Ruisbroek aan de kerk om de rustpost in het parochielokaal aldaar of is het een refter van de basisschool te bereiken. Deze keer beslist om geen cola naar binnen te werken en enkel af te stempelen. Ik wou niet teveel stilstaan. Onderweg eet ik regelmatig een mueslireep dus energie zou ik zeker niet tekort komen.

De derde lus liep langs de Kerkstraat N149 en dan ergens rechts een straat in (de Beemdstraat als mijn opzoeking correct is). Opnieuw op de Vlietdijk terechtgekomen met zijn mooie paadjes en natuur. Hopla weer richting het parochielokaal of is het nu de refter van de basisschool. Daar nog een cola binnen gegoten en weer weg richting de Kerkstraat N149.

Opnieuw een straatje in aan de rechterkant maar deze keer iets verder (de J. Hauchecornestraat – we beginnen google maps al wat beter te gebruiken smiley). Daar stonden een paar mooie paarden in een wei aan de linkerkant wat dieper in de straat. Op het einde naar links weer richting de startzaal. Maar wat gebeurde er toen na 21 km? Pats! Er ontplofte een blaar onder de dikke teen van mijn rechtervoet. Nog nooit meegemaakt. Volledig open gespat. Nu heb ik wel eens meer last van blaren, vooral als ik snel wandel.

De dag afgeklokt op 30,3 km. De 3,15 km naar de startzaal plus de tocht van 25,1 km plus 2,05 km van startzaal naar een vriend die in de buurt woont
en naar auto. De 25,1 heb ik getrackt en afgelegd op
3u32m effectieve wandeltijd of 7,1 km/u.Totale tijd 3u42m. Het ging goed.

En
met echte wandelschoenen gewandeld, blijkbaar begint het te wennen. Met
dit slijkweer moest ik wel. Loopschoenen lopen letterlijk toch nog
vlotter dan had er een hogere snelheid zeker ingezeten.

Allez ik heb nog eens de moeite gedaan om een verslagje te typen. Ik heb er niet teveel over nagedacht dus er kunnen nog schrijffouten en onjuistheden in het verslag zitten. smiley Kandidaten om ook eens te bloggen mogen zich nog steeds melden. Het moeten geen pareltjes van teksten zijn.



Vos Reynaert Achterna Sint-Niklaas 17/09/2017

Wandeltochten Posted on 18 Sep, 2017 19:45

Het was al van onze driedaagse begin augustus geleden dat ik nog eens deelnam aan een officiële wandeltocht van Wandelsport Vlaanderen. Deels omdat ik een maand en 2 dagen duizelig ben geweest en ook omdat er altijd wel een of andere activiteit in het weekend stond ingepland. We twijfelden tussen de wandeling in Wolvertem en Sint-Niklaas, maar uiteindelijk kozen we voor de laatste bestemming. Voornamelijk omdat we al meer in Wolvertem gewandeld hebben en het daar dus veel beter kennen.

De wekker om half acht gezet en hop met de wagen richting Sint-Niklaas. Aan het kruispunt om de steenweg richting Lokeren op te gaan werd ik bijna de pas afgesneden door een autobestuurder die zich verkeerd voorgesorteerd had richting Beveren. Gelukkig ben ik een defensieve bestuurder en had ik een goede afstand gehouden met mijn voorligger. Vol over de witte lijn een zware overtreding. Uiteindelijk bleek die persoon ook deel te nemen aan de wandeltocht. De nummerplaat ging als volgt : 1 GEC … ; ik ga niet verder in detail treden. Het is tegenwoordig opnieuw populair om mensen figuurlijk aan de schandpaal te nagelen, maar ik ga er mij niet aan bezondigen. De persoon in kwestie – als hij dit moest lezen – zal wel weten dat het over hem gaat.

Uiteindelijk konden we – ik, mijn vrouw Marleen en onze Jack Russell Marieke – onze wandeling van 12,3 km aanvatten rond een uur of negen. Marieke is al 12 jaar en 8 maanden oud dus verder durven we er niet meer mee te wandelen. Dat is een goede keuze gebleken, want het beest had geen al te goede dag.
Onder een stralende zon konden we onze wandeltocht afwerken. Het was enkel fris als de zon even niet van de partij was.
Na 4,3 km kwamen we op de eerste tussenstop een boerderij aan. De hond des huizes een Jack Russell begroette alle bezoekende honden zeer vriendelijk. Duidelijk een hond die veel bezoek gewend is. Een cola en een broodje kaas en weer verder op weg voor het volgende stuk van 6,3 km.

Opnieuw komen we aan bij dezelfde boerderij voor onze tweede en laatste tussenstop van de dag. Deze keer waag ik mij aan een blond biertje Sinpalsken met een alcoholpercentage van 8,5%. En hop wederom een broodje – deze keer met gehakt – naar binnen gespeeld. De hond des huizes wordt deze keer wel heel vriendelijk met onze hond Marieke. Marieke is een teefje en de hond des huizes een reu, het verleidingsspel was al begonnen. Maar we lieten het niet te ver komen.

Het laatste stukje van 1,7 km is niet meer de moeite. Bijna heel de tijd langs de steenweg moeten wandelen tot aan de startzaal. Toch wel een minpunt, maar enkel de 6 en 12 km kenden zo hun einde. Mede clubleden hadden gekozen voor de 14 km en zij vertelden mij dat de gehele wandeling zeer goed meeviel.
Al bij al een vrij mooie wandeling. Veel villa’s waren te bewonderen – de ene al mooier dan de andere. Ook 2 kastelen kwamen aan bod. Het Hof van Belsele en nog een ander waarvan de naam mij ontgaat. Het pittoreske centrum van Belsele was ook de moeite. Een mooie fontein, het oud gemeentehuis dat nu dienst doet als bibliotheek, een mooi kerkje en een cafeetje meer moet dat niet zijn.

Eens aangekomen in de startzaal sponsoren we de plaatselijke wandelclub opnieuw. Deze keer nog een blond Sinpalsken en een Hoegaarden achterover gekapt, want het vrouwtje reed met de auto weder huiswaarts. Een stukje vlaai ging ook nog vlot naar binnen. Dit smaakt letterlijk naar meer. Volgend weekend denk ik niet aan een wandeltocht toe te komen. Zondag ben ik van plan te snelwandelen tijdens de Fortloop in Liezele net zoals vorig jaar. Als voormalig loper kan ik het niet laten om af en toe nog eens aan een jogging deel te nemen.

Het weekend afgesloten met 32,8 wandelkilometers. De gezondheid is nog eens getest en ik voel me weer 100%. De dag voor Sint-Niklaas heb ik thuis nog een plaatselijke toer afgelegd van 20,5 km. Dat ging vlot en zonder stop tegen 6,82 km/u zonder de armen echt te gebruiken om snelheid te maken. De landbouwers waren druk aan het werk en daarom moest ik af en toe even stilstaan om tractors door te laten. Allez ik heb nog eens geblogd, hopelijk krijg ik navolging van andere leden van onze club zodat hier meer leven in de brouwerij komt.



« PreviousNext »